Herkes gitti… ben kaldım içimde,
Bir virâne gibi çöktüm dizimde,
Gece, karanlığını serdi gözüme,
Sordum: “Bu sızı nedir, kimden bana?”

Düşündüm derinden, yandım derinden,
Bir hakikat doğdu kendi yerinden:
Ben eksik değildim hiçbir yerimden,
Fazla verdim, suçum bundandı amma…

Sevgi mi? Irmaklar gibi taşırdım,
Bir damla isteyene derya aşırdım,
Gönlümün kapısını ardına kadar açardım,
Giren çok oldu da kalan olmadı.

İyilik dedin mi, kendimden geçtim,
Bir tebessüm için ömrümü seçtim,
Gülüşler dağıttım, içimden göçtüm,
Beni soran olmadı, bilen olmadı.

Merhamet… ah o içimdeki yara,
Bir başkasına merhem, bana hep kara,
Kendi ateşimle ısıttım her yara,
Kendi kışımda donan ben oldum.

Meğer bu âlemde ölçü var imiş,
Fazlası zilletmiş, azı var imiş,
Ne çok verirsen o kadar har imiş,
Değer dediğin şey, nadirle doğar..

Ben kendimi israf ettim fark etmeden,
Her gönülde bir parça bıraktım bilmeden,
Sonra döndüm kendime, içime bakmadan,
Bir ben bulamadım, benden arta kalan.

Aynaya vardım, yüzüm yabancı,
Bakışım kırık, hâlim yalancı,
Dedim: “Sen misin o eski inançlı?”
Sesim yankılandı, cevap gelmedi.

Ey nefsim! dedim, bu ne gaflettir?
Kendini hiçe saymak ne zillettir?
Her kula kul olmak ne illettir?
Unuttun mu seni Yaradan’ı?

Bir sarsıldım, içimden bir ses:
“Dur!” dedi, “Bu gidiş sana heves.
Sen ki emanetsin, kıymetin nefes,
Niçin harcarsın kendini halka?”

Artık ne taşarım ölçüsüz yere,
Ne de yanarım değmez kedere,
Bir damla verirsem, denk bir değere,
Bir söz söylerim, tartarak artık.

Sevgi, bir sadaka değil herkese,
İyilik, her gönüle serilmez kese,
Merhamet, yük değil her nefese,
Bunu anladım geç de olsa…

Herkes gitti… varsın gitsin diyemem,
İçimde kalanla hesabı kesemem,
Küllerimden doğdum desem de gülemem,
Bir yanım hâlâ o eski yangında.

Artık ne fazlayım ne de eksik bir zerre,
Hakkımı çiğnetmem ne dosta ne nâra,
Kendimden kopardım kendime bir çare,
Ben artık kendime sığındım, vesselâm.

Kadir TURGUT