Biraz uykusuzum bu gece
ve yine sensizim.
Hayalin gözkapaklarımı çiziyor.
Gözlerin, harf harf ezberimdeyken
Sesin hâlâ içimi üşütüyor.

Kalbim, sana susmayı öğrendi.
Adını her nefeste gizliyorum.
Bir çığ gibi içimde büyüyorsun.
Ve ben her gece seni siliyorum.

Zamanı suçüstü yakaladım.
Elinde sen, kalbimde kelepçe.
Aşk dediğin bu muydu ?
Yan yana, ama hep başka hece.

Ben seni en çok,
beni unuttuğun yerlerde sevdim.
Dilimin dönmediği her yerde sen vardın.
Aklım sana sürgün, ruhum yasta.
İçimde bin kere öldüğün bir maziydin.

Bir şehir bırak bana, gideyim.
İçinde sen olmayan bir sokak olsun.
Ayak izim düşmesin ardından.
Ama her adım sende yankı bulsun.

Kalbim diyorum sevgilim
Kalbim, bir misafirhane,
Sen geldin, çıkmayı hiç bilmedin.
Sana kapılarımı hep açık bıraktım,
Ama sen, tüm penceremi kilitledin.

Geceye not düştüm: “O gelirse, uyandır”
Uyandım, sadece rüyan vardı.
Bir mektup bıramışsın kirpiklerime,
Her harfi gözyaşımdan damladı.

Ben seni, suskunluğumla çağırdım,
Duymadın… belki de duymak istemedin.
Oysa ben adını taşırken her nefesimde.
Sen adımı bile anmadın hiç bir nefesinde

Bir gün bu şehir susarsa benden,
Anla ki, seni içimden gömdüm.
Sana ait bütün şiirlerimide yaktım.
En güzel hatıralarıda,
son yolculuğuna uğurladım.
Çünkü,
Çünkü sevdiğim gülüşün yasaklandı yüreğime .


Poyraz Can