Sana anlatamadığım o kadar çok şey var ki;
Bir yabancının omzunda
sessizce ağlarken mırıldandım adını.
Bir başkasının gülüşünde
senin sustuğun sözleri aradım olmadı
Başka sevdalarda
acımı dindirmeye çalıştım olmadı.
Bir tek sen sarınca sarmalayınca durulurdum.
Ellerim...
Ellerim bir tek senin ellerinde unutmayı bilirdi.
Kimse tutamadı ellerimi
Kimse söndüremedi içimdeki ateşi

Benim evim sensin, yuvam sen.
Ben hâlâ buradayım, evimizde seni bekliyorum.
Yüreğim darmadağın ama yerin aynı.
Hadi al, yeniden kur evimizi
Usulca gir içeri, aç tüm pencereleri.
Yine seninle başlasın sabahlarım,
yine seninle olsun gülüşmelerim.
Kahkahan yankılansın bütün evde.

Bak;
Her şey bıraktığın gibi aynı.
Koltuklarında yerini değiştirmiyorum.
Kahvemi de senin sevdiğin gibi yapıyorum,
şekersiz…
Zaten sen yokken ağzımın tadı da yok.

Hani birde hep kızardın ya,
“Çiçekleri neden sulamıyorsun?” diye
Merak etme,
şimdi gözüm gibi bakıyorum onlara.
Hiç unutmuyorum.

Biliyor musun,
ben çiçekleri de seninle sevmeye başladım.
Onlara narince dokunmayı,
kuruyan yapraklarını temizlemeyi,
sulamayı…
Hepsini seninle öğrendim.

Ama ne garip,
çiçekler kokmuyor artık.
Belki de sorun onlarda değil,
sen gidince tüm kokular da gitti bu evden.
Kokuna o kadar alışmıştım ki…

Keşke şimdi çıkıp gelsen,
herşey eskisi gibi olsa.
Sen bana yeniden sevmeyi öğretsen
Ben sana yalnızlığı anlatsam,
sensizliğin ne kadar zor olduğunu anlatsam...
Sen bana;
avuçları gül kokan bahar sabahlarını anlatsan,
ben sana geceleri nasıl adını sayıklayarak uyandığımı anlatsam.
Mesela sen bana;
gözlerinin içindeki o masum ışığı göstersen sadece
bense ömrümün hangi köşesine baksam yine seni gördüğümü anlatsam.
Bir de gülüşünü en çok da gülüşünü.
Ömrünü adadığım gülüşünü...

Bu arada belki bilmiyorsun ama
en sevdiğin fuların bende kalmış.
Bileğime sardım, kaybetmemek için değil
sana biraz daha yakın olmak için,
Kaybetmekten korkuyorum, hemde çok
çünkü korktuğum her şeyi birer birer kaybettim.

Olur da bir gün dönersen evimize…
Bil diye söylüyorum, bileğimdeki fularıda
Yüreğimde ki zincirleri de
sadece sen çözersen nefes alabilirim.
Ve işte o an sadece o an
zaman benim için tekrar akacak,
her bekleyiş bir nefeste eriyecek,
ve ben sana, sende bana ait olacaksın.
Sonsuz kez ve son kez...

Seni çok özlüyorum çook...
Daha fazla geç kalma



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Senin yokluğun bir eksiklik değil;
her gün yeniden açılan bir yara.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

15 Nisan 2026
Poyraz Can