Kalbimin bütün
kapıları açıktı
kilitlemeyi bilmedim

kim baktıysa
en derinimi
görecek kadar

geleni durdurmadım
giden
neyi kırdığını hiç bilmedi

kim geldiyse
içimdeki çocukla baktım insana

içimde ne varsa saklamadım
biriktirmedim hiçbir sözü
kalbim ağırlık tutmazdı

ama kimse
o derinlikten bakmadı
kimse
o incelikle dokunmadı

önce sessiz girdiler
alıştılar
sonra
paldır küldür
yıka döke

ne söylediklerini bilmeden
neye bastıklarını görmeden
üstümden geçerken
bir kalbe bastıklarını anlamadılar

ben sustum
kırıldığımı anlatacak bir kelime yoktu

söylesem incitirdim
sussam parçalandım

insan
kullandığına alışır
sonra
yok sayar

ben de
alışıldığım yerden kırıldım

sonra derler ki
“eskisi gibi değilsin”

oysa insan değişmez
aynıdır
sadece
incindiği yerden
susmayı öğrenir

kapılarımı kapatmadım
ama artık
içeri giren herkes kalamıyor

anladım
her gelen misafir değilmiş

bazıları
yer verdiğim kalpte
kendine ait olan yeri
kendi elleriyle yok edermiş

beni kırmadılar
kendi yerlerini sildiler

isterdim ki
kimse kendini eksiltmesin
kendi saygınlığıyla kalsın.