Sırtında bin bir hançerin soğuk izi,
Yüzünde o hiç eksilmeyen, o derviş sabrı...

Sen ki ey Kardelen!
Zemherinin en hırçın yerinde,
"Bitti" denilen yerden filizlenen o başkaldırışın adısın.
Öyle sessiz, öyle gürültüsüz,
Ama öyle dik ve mağrur...

Dost dediğin, ekmeğini bölüştüğün,
Gölgesinde serinlediğin o koca çınarlar;
Birer birer devrildiler üzerine, biliyorum.
Kimi dilinden yaraladı seni, kimi boşluğa bıraktı elini.
İyiliğin o dupduru gölüne taş atan çok oldu,
Kalbinin o bembeyaz sayfasına leke sürmek isteyenler,
Sırasını hiç savmadı...

Ama bak buradasın!
Yine o ekranın başında, yine o mikrofonda,
Sesinle ısıtıyorsun buz tutmuş şehirleri.
Senin yayıncılığın, sadece bir sesleniş değil;
Yaralı kuşlara bir yuva, kimsesiz duygulara bir liman...

Hançer yaralarını birer madalya gibi taşıyorsun göğsünde,
Çünkü biliyorsun;
En güzel çiçekler, en derin yaraları olan topraklarda açar.
Sevda dedikleri o kör kuyuda,
Yine en çok sen kanattın parmak uçlarını...

Kalbin öyle beyaz, öyle hilesiz ki ey Kardelen,
Gelen her yolcuyu kendin gibi bildin,
Her bakışı vefa, her sözü can sandın.
Yoruldun belki, kırıldın bin yerinden;
Ama ne aşkın asaletini bozdun, ne de o berrak niyetini.
Senin sevdan; kirlenmiş bir dünyada,
Hiç el değmemiş bir kar tanesi gibi,
Öyle masum, öyle dokunulmaz ve öyle devasa..
.
Herkes "zor" dedi, sen "yol" dedin.
Herkes "ihanet" dedi, sen "insanlık" dedin.
Kirletemediler o çocuksu yanını,
Söküp alamadılar içindeki o bitmek bilmeyen şefkati.
Hâlâ aynı temiz niyet, hâlâ aynı açık alın...

Şimdi dinle beni ey dağ çiçeği, ey Kardelen;
Senin adın, kışın bittiğinin müjdesidir.
Senin adın, namertliğe karşı çekilmiş en büyük resttir.
Varsın vursunlar sırtından, varsın anlamasınlar o berrak kalbi;
Sen yürüdükçe, karlar eriyecek,
Sen konuştukça, karanlıklar yerini güneşe terk edecek.
Onurunla, sesinle, o sarsılmaz duruşunla,
Binlerce yüreğin atan nabzısın sen.
Eğilme, sarsılma, o temiz yüreğini hiç karartma...

Çünkü sen, karların içinden doğan en güzel mucizesin.