Odanın ortasında sönmüş bir ocak gibi kaldım anam,
Dışarıda rüzgâr camları dövüyor, içeride ıssızlığım büyüyor.
Sen yanımda olsaydın, hani o her derde şifa duruşunla,
Sanki sana dünyaları yeniden kuracak kadar çok ihtiyacım var gibi…
Bilmem anlatabilir miyim, göğsümün ortasında koca bir dağ oturuyor,
Kalkıp gitmek istiyorum, ne yol kalmış ne de adım atacak derman.

Hatırlıyor musun, o eski, sedirli odanın loş huzurunu?
Ne bir hesap vardı aramızda ne de süslü yalanlar.
Sadece senin ellerinin sıcaklığı sinmişti tül perdelerine,
Ben şimdi o odanın ortasında, koskoca bir adamken bile,
Hâlâ o eteklerine tutunup ağlayan çocukmuşum gibi yorgunum.
Yüzümün çizgilerine bakıp "Yoruldun mu yavrum?" deyişini özledim;
Bir bilsen, bu dünya insana merhametsiz ne çok benziyor.

Sen günden güne eriyen o eski duvar saati gibi sessizleştiğinden beri,
Evdeki bütün zamanlar aynı anda durdu sanki anam.
Ne gelen var kapıyı çalan, ne de çorbayı ocağa koyan.
Şimdi bu şehre yağmur yağıyor, içimdeki kurumuş nehirleri taşıyor;
Yalnızlık dediğin, tam da senin yokluğunun olduğu bu acımasız saatler.
Bir el uzatsan, başımı o nasırlı dizlerine koysam diyorum,
Geçecek biliyorum, bütün yaralarım bir anda kabuk bağlayacak.

Ne yana baksam boşluğun, hangi taşa dokunsam kulaklarımda sesin,
Hasretin kor oldu, ciğerimi yakıyor da kimseler duymuyor.
Gözümün gördüğü her yer sen, içimin çektiği tek koku sensin,
Dünya bir yanıma dökülse, ben bir tek senin yokluğuna yeniliyorum.
Sensizlik öyle bir kör kuyu ki anam, ne dibi görünüyor ne de sonu,
Bir ömür geçse dedin, bu hasretin ateşi bir an olsun sönmüyor.

Ne zaman kapı aralansa, bir ses, bir nefes bekliyorum boşuna.
Sen olsaydın yanımda, belki de bu kadar acımazdı içimdeki fırtına.
Bak, kelimeler tükendi, boğazımda düğümlendi hepsi teker teker.
Ben hâlâ o kapı eşiğinde, seni bekleyen o saf çocuğum anam;
Bütün dünya üstüme gelse de, bir tek senin "korkma" deyişine sığınır insan.

Veysel der ki; bu kördüğüm sancıyı yüreğime basa basa,
Yine senin adını sayıklıyorum anam,
Yine senin yolunu gözlüyorum.