BİR AY DÜŞ/SE

Bir ay düşse gecenin avuçlarından
Sessizliğin alnına çarpar, dağılır ışık
Gölgeler ürperir sokak aralarında
Karanlık kendi adını unutur bir anlık
Bir ay düşse kalbimin kıyısına
İçimdeki deniz kabarır usulca
Söylenmemiş sözler kıvılcım olur
Dilime değmeden yanar avuçlarımda

Bir ay düşse gecenin siyahından
Toprak beyaz bir sır saklar gibi parlar
Kırık camlara umut siner
Yorgun yüzler göğe bakmayı hatırlar.
Bir ay düşse denizlere
Dalgalar gümüşten ağıt yakar
Kıyıya vuran her köpükte
Eski bir sevda yeniden akar

Bir ay düş/se gözlerine
Bir ay düş/se yüreğime
Karanlık adını değiştirir
Bir bakışın aydınlığında
Gece bile sabrı öğrenir
İçimdeki çocuk uyanır
Kırık düşler ayağa kalkar
Gölgem bile bana dayanır

Bir ay düş/se gecenin omuzundan
Yıldızlar telaşla savrulur
Göğün kalbi bir an durur
Belki dünya biraz eksilir
Belki insan biraz çoğalır
Belki geceyi yeniden kurar
Belki karanlıkla barışırız

…Ama bil ki;
Gökten düşen ışık
En çok içimizi ve ikimizi onarır…

Erdal Karadağ
19 Haziran 2018