Ateş düşer kalbine, adı konmaz, izi var,
Hasret büyür içinde, suskunluk sanki duvar,
Kendiyle kalır insan, gölgelerde yüzü dar,
Yırtar gecelerde bağrını delipte geçer.

Bir ses uğrar ömre, ne misafir, ne tanıdık,
Bir bakarsın dün gibi, bir bakarsın ayrılık,
Hatıralar yük olur, hafızaya kazıdık,
Ne varsa dökülür eşiğe gelipte geçer.

Yağmur işler içine, paslı aynayı yıkar,
Kimi acı kalır dünde, kimi kalpten yakar,
Adını andıkların bir bir aklından çıkar,
Kader iz bırakmadan birgün silipte geçer.

Savurur rüzgâr seni yarım kalmış sözlere,
Basarsın umutları yanık bakan gözlere,
Hayat dediğin masal o yalancı yüzlere,
Takar maskesini perişan edipte geçer.

Hesap kurulur işte, ne eksik ne de fazla,
Özdeşir insan ruhuyla en çokta bu nazla,
Ne susarak ödersin, ne hırs ile ne hazla,
Vicdan önüne koyar hükmü seripte geçer.

Sonunda öğrenirsin, tutmak değil marifet,
Her şey ödünç dünyada, keder dahi emanet,
Giderken hafiflersin, yük sandığın nihayet,
Payına düşeni son demde veripte geçer.

Eylül Meral Yagmur