KARNE

Çatısız bir okulun
Yazgısı kara,
yoksul çocuklarıydık
Tahtası yoktu, tebeşiri yoktu
Ama acısı çoktu
Üstümüzde beyaz yakalı siyah önlük
Burnumuzda sümük
Ayakkabılarımız kara lastik
Sonradan
Hayat Bilgisi dedik adına…

İlk defteri mahalle bakkalında görmüştük
Küçük veresiye defterimiz, bakkalın büyük defterinin bir nüshasıydı
Babamızın hesabıyla bakkalın hesabı tutmayınca, suçlusu biz olurduk…

Saçlar üç numara
Askeri disiplin
Bilmediğimiz dayatılmış bir dil
Andımız
İstiklal marşı
Ve parçalı ders fişleri
Ayşe ip atla
Ali gel Ali git…

Beden derslerini kaynatmaya vaktimiz olmazdı
Bedenimizdeki kırıkları kaynatmaktan

Müzik derslerimiz ya popüler türküler
Ya da marş ezberlemekle geçiyordu
Matematiğe hiç ısınamadık
Hesapsız yaşadık
Ve,
İki kere iki dörtten fazla ediyordu bölüşürken ekmeğimizi, yüreğimizi…

Büyüdükçe kanlı coğrafyada
Tarihi iyi öğrendik
Ahlak bilgisini de
Edebiyat diye bir dersin varlığını
Şairlerin tutuklanmasından öğrendik
Mesela,
Nazım okumak, rejim yıkma teşebbüsü sayılırdı
üniformalı, fikirsiz beyinlerde

Sosyal bilgileri miting alanlarında öğrendik, pankartlar açıp sosyalleşerek
Bir ıslıkla çoğalırdık yakalanmadan Bildiriler dağıtırken sokak aralarında

Ürperirdik dolu cemseler mahalleden geçerken
Karakol önlerinde ağabeylerimizin yollarını beklerken
Tutuklananların yaşadığını
Aylar sonra mahalle bakkalına gelen mektuplarından öğreniyorduk
Sıkı yönetim günleri sürerken

Rutubetli bitli mapus damlarında
Umudun güneşini çiziyordu bir çoğu mektuplarında
Bu yüzden
Sevinçli olamıyorduk resim dersinde
Elimiz iş tutunca
Teneffüs zilimizin yerini, yemek zili almıştı vardiyalarda
Beslenme çantamız ise sefer taslarımızdı…

Kavgayı sevdik
Sevda saydık
Sevdalarda sınandık
Zira,
Dünyayı kurtaracak kahramanlardık…

Okul bitti dersler bitmedi
Karnemizi soracak olursan
feleğin sillesiyle dolu
Çok arkadaş yitirdik
Ama düşlerimizi yitirmedik
Derslerimiz kötüydü
Düşlerimiz hâlâ güzel be çocuk

Erdal Karadağ
12 Haziran 2015