Git şimdi gözlerimden…
Bir damla yaşa dönüşme artık,
kirpiklerimde asılı kalan
kırık bir akşamın son ışığı gibi sön…
Git…
Çünkü her baktığım yerde sen varsın,
duvarlar adını fısıldayan bir yankı,
sokaklar ayak izini taşıyan bir sızı…
Her susuşumda adın çınlıyor içimde,
bir kuyu gibi derin, bir çığlık gibi ince…
Ve ben sustukça—
sen büyüyorsun kalbimin karanlık boşluğunda…
Git şimdi gözlerimden,
aynalar beni bana bırakmasın artık,
yüzümde bıraktığın o yarım gülüşü
bir rüzgâr gibi al, savur uzaklara…
Ben alışırım…
yokluğuna da, gecelere de,
saatlerin ağır aksak yürüyüşüne,
yıldızsız göğün suskunluğuna…
Ama kalırsan—
ne seni sevmekten vazgeçebilirim
ne de kendimi toplamaktan…
Git…
Çünkü bazen gitmek,
kalmaktan daha derin bir merhemdir,
bir vedanın içinde saklıdır
bin suskun iyileşme…
Uzaklara… çok uzaklara git ne olur,
ardına bakma—çünkü bakışın bir zincir,
bir an bile durma—çünkü duruşun kırılmak demek…
En çok beklerken yorulur kalp,
en çok duraklarda dağılır insan…
Al kendini ruhumdan,
bir hatıra gibi değil—
kanayan bir yara gibi sar ve götür,
içimde kalan izlerini
zamanın kör nehrine bırak…
Kalbimden de çık artık,
sessizce değil—
bir fırtına gibi sök kendini içimden,
çünkü yarım kalan her şey
tam olandan daha derin kanar…
Beni böyle yaralı bırakma,
ya tamamen yok ol içimde,
ya da hiç var olmamış gibi sus kendine…
Çünkü ben—
seninle tamamlanamadım,
sensiz de eksik kaldım…
Git ne olur…
bu hikâyeyi daha fazla kanatma,
ya sonum ol,
ya da hiç yazılmamış bir cümle gibi silin…
Sana dökülen yaşlar haram artık,
seni sevmek içimde ağır bir yük,
çok geç anladım—
aşk dediğim şey
külü savrulmuş bir yangının
en sessiz yalanıymış…