Ay vurmuş terk edilmiş düşlerimin kıyısına,
Sessizlik çökmüş gecenin kederli avlusuna.
Bir adın kaldı rüzgârın savurduğu dallarda,
Dokundukça hatırana içim yanar yanar.

Gözlerin, göğsümde saklı son baharın iziydi,
Gülüşün kuruyan gönlüme düşen bir denizdi.
Şimdi hüzün göç ediyor ömrümün sokaklarında,
Her geçen hatırasında içim yanar yanar.

Bir turna geçer semadan, kanadında ayrılık,
Yıldızlar küskün geceme işler ince bir sızılık.
Küllerinden doğamayan bir sevdanın ardından,
Kor olur her hatıranda içim yanar yanar.

Ne yollar seni getirdi ne mevsimler unutturdu,
Hasret, eski bir türkü gibi gönlümde yankı durdu.
Adını her andığımda titrer zamanın duvarları,
Düşlerimin harabında içim yanar yanar.

Erciyes’e sordum seni, sustu beyaz etekleri,
Rüzgâra bıraktım adını, taşıdı uzak yerleri.
Bir ömür eksik kalmışım yokluğunun gölgesinde,
Gece iner yüreğime, içim yanar yanar...