KARA SEVDA

Bizi tanıyanlar kızıyorlar bana…
Yeter, artık diyorlar yeter,
Doymadın mı ağlamalara ?
Yazık o gözlerinden akan yaşlara diye.

Bilmiyorlar ki…!
Seni ne kadar çok sevdiğimi,
Yüreğimde yanan bu ateşin
Küllenmek bilmediğini bilmiyorlar

Biraz da sana kırgınım aslında…
Hiç mi duymadın içimde kopan fırtınayı?
Hiç mi hissetmedin
Sana doğru susarak yürüdüğümü…
Yerini doldurmak istemediğimi

Bilmiyorlar…
Çünkü ben bile
Kendime itiraf edemiyorum bazen.
Geçti diyorum, İnanıyorlar.
Kolay inanıyor insanlar İyileştiğime…

Oysa geceleri
Yalnız giriyorum bu yatağa…
Ve sen,
Sanki hep oradasın.
Ama en çok da buna kırgınım işte…

Gerçekte yoksun
Ama yokluğun bile
Benden gitmiyor.

Her yerde kokun var.
Değiştiremedim Senden sonra yastığın kılıfını
Kokun kaybolur diye korkumdan

Unutmak istedikçe
Çoğalan bir hatıra gibisin

Gözlerin
Odamın boş duvarlarından doğuyor.
Bir zamanlar bana bakan o gözler
Şimdi neden bu kadar yabancı?

Neden en çok sevdiğim yerden
Yaralandım ben?
Allah’ım… diyorum,
Ne olur geçsin artık…
Dayanamıyorum.
Ama geçmesin diye,
Direnen bir yanım da var…
İşte ona da kırgınım.
Beni sana bağlayan
O inatçı kalbime…

İnsanlara geçti derken
Yalan söylediğim için
Kendimden utanıyorum.
Çünkü ben
En çok kendime dürüst olamadım.

Yüzümdeki maskeyi
Geceleri çıkarınca
En çok yastığım anlıyor sanki beni…
O siliyor gözyaşlarımı en çok
Sessizliğimden bile utanıyorum bazen.

Keşke diyorum…
Keşke biraz daha kalsaydın,
Keşke biraz daha sevseydin,
Keşke beni yarım bırakmasaydın…

Ne olur Allah’ım,
Bitsin artık…
Çok yoruldum.
Bir fırtına çıksın,
Alıp götürsün benden
Bu kara sevdayı…

Geri de kalmasın hiçbir iz,
Ne kokun,
Ne sesin,
Ne de içimde yankılanan adın…

Ben artık
Seni hatırlatan hiçbir şeyle
Yaşamak istemiyorum.