Merhaba sevgilim
Bu satırları sana yazarken
Gözyaşlarımı tutamıyorum
En çok da akan gözyaşlarımı kızardın
Ağlama, sulu gözlü kadınları sevmem derdin

Ben hep karşında ağlamamak için
kendimi sıkardım
Geceleri kendimi tutuyorum
Kendi içimde daralan bir sessizlik gibi
Kahkahalarımızı hatırlıyorum
Göz göze geldiğimiz o anları
Gözlerinin içi gülüyordu

Sahi ne oldu bize ?
Ne oldu…
Bir yalan vardı başından beri
Hissediyordum bunu

Belki beni kırmak istemedin
Ama böyle yaparak en çok beni kırdın
Ben netliği seven bir insanım
Bunu en iyi sen bilirdin sevgilim

Sana o kadar kırgınım ki
inan, yazsam sayfalarca sürer
Yazmasam içimde büyüyor
Kendimi durduramıyorum.

Elimde kocaman bir sensizlik var şimdilerde
Ölesiye severken

Soğuk bir mezarın içine bıraktın beni
Gecenin zifirisinde
Acılarımı bağırmak istiyorum
Ama sesim özledim diye haykırıyor
Gönlümün “sen” diye çığlıkları yükseliyor
Duvarlara çarpıp geri dönüyor içime

Sanki her şey sustu
Sadece senin adın kaldı bende
Her kelimenin altına gizlenmiş bir eksiklik gibi

Ben seni bir sevgili gibi değil
Bir nefes gibi sevmişim
Şimdi nefessiz kalmış bir göğüs var içimde
Gidişin en çok
Gecenin içinde büyüyor
Çünkü gündüzler zaten rol yapmayı biliyor
Ama gece…
Gece hiçbir şeyi saklamıyor

Ben de saklayamıyorum artık
Ne kırgınlığımı ne sevgimi
Ne de hâlâ seni bekleyen yanımı

Ve şimdi…
Asıl söylemek istemediğim şeyi söylüyorum:
Sana verdiğim her şeyi aldın
Ama bana kendimden yok olmayı bıraktın
Öfkem var
İçimde sakladığım bütün iyi niyetlerin intikamı gibi
Sana sustuğum her cümlenin
Geri dönüşü gibi

Ve şimdi…
Ne sana kızabiliyorum tam
Ne de seni affedebiliyorum

Çünkü sen
Bana birini kaybettirmedin sadece
Ben,sende kendime inandığım hâlimi kaybettim

Ve insan…
En çok
Bir daha eskisi gibi olamayacağını Anladığında yanar.

Ben yandım.
Şimdi küllerimi gel, sen savur.