Kays misali çöllere düşsede gönlüm,
bir serap değildi gördüğüm.
Anladım..
Bu aşk’tan ikimize kalan
İki ucundan çekilmiş bir kördüğüm.

Saçlarıma düşen aklar,
benim acıya gark eden nişanemdir.
Kimseler bilmesede çaresiz yanışımı
Bir gün okursun elbet tozlu sayfalarda aşkımızı

Bir hücre parmaklığıdır,
belkide bir mektup kenarıdır yalnızlığım.
Yalnızlığım ve çaresizliğim...
Öyle şaştım kaldım bu garip gönülde
Ankara’da soğuk zaten,
Bu mevsimde bile içimi ısıtmaz
İçim dediğime bakma gülüm
İçimde bir ben var ki
dertle dolu, acıyla örülü
Hani demiş ya şair;
"Bin bir derdim var, bini bir, biri benden içeri"

İşte sen, işte sen gülüm, sen
O içerdeki en büyük derdimsin.
Ve ben derdimi
bir türlü dile getiremedim.
Ne dost eşiğinden geçebildim,
Ne de dağların göğsüne yaslanabildim.
Belki de benim talihim buydu;
sana kavuşamamak değil,
senden vazgeçememek.

Bir gün bu şiiri okursan
beni arama satırların arasında.
Çünkü ben orada olmayacağım.
Ben, sana söyleyemediğim son sözün
ardında kalacağım.
Sana meftun ve sana yeminli..

Belki bir gün
Ankara’nın kaldırımlarına sinmiş
o uzun kış akşamlarında bulursun beni.
Belki de bir şubat takviminde denk gelirsin.
Anlarsın yar, elbet anlarsın
Kanayan içimin, içimde ki senin
Bitmeyen, gitmeyen senin..
Elbet bir gün anlarsın yar, anlarsın...

Şimdi bilmiyorum
hangi mevsimdeyiz,
hangi şehirdeyiz,
hangi hayatın içinde kaybolduk.
Ben seni beklemekten değil,
senden sonra,
kendimi bulamamaktan yoruldum.
Bir türlü tamamlanmadı, yarım kaldı hikayemiz.

Zaten dedim ya gülüm en başından
Bu sevda;
İki ucundan çekilmiş bir kördüğüm.
Ama bir serap değildi benim gördüğüm.
Gözlerinde kaybolduğum bir uçurumdu.
Ama şimdi bıraktın beni çaresizlik içinde.

Artık gidiyorum yar,
biliyorum dönmeyeceksin .
Senin gururun, sevdandan büyük.
Sen ki bulutsuz zamanlarda
yağmur gibi yağar,
koca fırtınalara dayanırsın.
Sen ki yedi düvele meydan okur
Yine de kendi bildiğini çizersin.
Bilirim yar bilirim
ama üzülme sen yine de
Sayıklama adımı uykularında
Eğme koca devlere boynunu

Bak gidiyorum artık gönül sızım.
Satır satır seni yazarak gidiyorum.
Bu şiiri sana emanet ederek gidiyorum ve
Kendi hesabımı kendim kesiyorum yar.
Kendim kesiyorum
Şimdi;
Gecenin rengini aldığı saçların
urgan olsun boynuma yar, urgan olsun
Gidiyorum yâr, gidiyorum...