Senden Sonra Ben

​Senden sonra ben, bir saatin akrebinde asılı kaldım,
Zaman o kaza anında durdu, dünya o virajda savruldu.
Elimde kalan tek şey, avucumda soğuyan son sıcaklığın,
Ve kulaklarımda yankılanan, yarım kalmış o son gülüşün...
Ezgin bir kitabın kapağında okumuştum "Senden Sonra" diye,
Oysa benim senden sonram, bir mezar taşının soğuk mermerine çarptı.
​Senden sonra ben, her sabah senin uyanmadığın bir dünyaya uyanıyorum,
Perdeleri açmıyorum artık, güneşin senin olmadığın bir odaya girmesine küsüm.
Mutfağın masasında iki kişilik çay koyuyorum hâlâ,
Bir yudumu bana zehir, diğer yudumu senin boşluğuna bir ikram.
İnsanlar "zamanla geçer" diyorlar, oysa zaman sadece alıştıran bir cellat,
Senden sonra ben, geçmeyen bir sızının onurlu bekçisiyim.
​Kıyamıyorum biliyor musun?
Hâlâ kapının eşiğinde duran o ayakkabılarına dokunmaya kıyamıyorum.
Sanki bir yerlerden çıkıp gelecekmişsin gibi,
Sanki o metal yığını bizi ayırmamış gibi bekliyorum.
En büyük isyanları hak ediyor bu kader, en derin küfürleri...
Ama susuyorum; çünkü senin o naif ruhun gürültüden korkardı,
Sırf uykun bölünmesin diye, içimdeki fırtınaları sessizce dindiriyorum.
​Senden sonra ben, başka bir kadının gözlerinde seni aramayı haram kıldım,
Birini sevmek mi? Bu, sana olan otuz iki yıllık emeğime ihanet olurdu.
Gitse bile kıyamazsın ya hani; sen gitmedin, sen benden koparıldın.
Hangi nefret dindirebilir bu hasreti? Hangi öfke geri getirir seni?
Üzüldüğünü görsem canım yanardı eskiden, şimdi yokluğun yakıyor.
Mutluluğunu görmek hayaldi, şimdi sadece cennette güldüğünü umuyorum;
Ve orada bensiz mutluysan, işte o an bu dünyada kahroluyorum.
​Senden sonra ben, "Aşk Kokan Kelimeler"i hüzünle yoğurdum,
Her dizemde senin kokun, her kafiyemde senin o son bakışın var.
Eskiden sevdamızı yazardım, şimdi senin yokluğunun destanını yazıyorum.
Öyle bir sadakat ki bu, toprağın altına bile söz geçiren,
Öyle bir vefa ki, ölümün bile ayıramadığı o kutsal bağ.
​Şimdi git... Ruhun huzur bulsun o sonsuz mavilikte,
Ben burada, senin bıraktığın o yarım kalmış şarkıyı tamamlıyorum.
Ne sesim ulaşsın sana, ne de gözyaşım incitsin o güzel kalbini.
Senden sonra ben, yaşayan bir ölü değil,
Senin anılarını yaşatan, tek kişilik bir ordu gibi duruyorum ayakta.
​Okuyan herkes bu şiirde bir ayrılık görecek belki,
Oysa ben bu dizelerde, seninle olan o bitmeyen ömrümü sakladım.
Sen bir anlık bir kaza değilsin sevgilim,
Sen bende bir ömür sürecek, en uzun, en vefalı vedasın...