Nerede yol yakınında bir mezarlık görsem;
Ziyaret eder, göçmüşlerimize bir dua okurum.
Ağaçlarına, taşına, toprağına dokunurum;
Gerçek mekanıdır, fani yalan dünyanın

Anlatır yaşamın geçiciliğini, ölümün kaçınılmazlığını,
Hatırlatır her canlının bir gün ölümü tadacağını,
Gösterir hayallerin, umutların nasıl gömüldüğünü.
Öğretir sevdiklerini orada bırakıp eve nasıl dönüldügünü.

Bazısına kasvetli ve ürkütücü gelebilir
Aslında sessiz, huzurlu bir bahçe gibidir.
Ziyarete gelenleri tanırlar, zarar gelmez mevtalardan,
Siz asıl korkun yaşayan, mahlukatdan...

Sona erer, ne hırs kalır, ne acı ne de kaygı;
Dön bak tarihe; hangi kral, hangi padişah kaldı?
Evliyalar, dervişler, ermişler toprak olmadı mı?
Koca Sultan Süleyman da o mezara konmadı mı?

Zengini, fakiri, güzeli, çirkini, yaşlısı ve genci;
Vadesi dolan o cansız atlı, tabuta binmedi mi?
Zalimi, mazlumu, iyisi, kötüsü; kölesi, hünkarı,
Kefenleri giyinip, kaftanları geride bırakmadı mı?

Hepimiz için bu son durak belki çok yakın;
Kalp kırma aman ha, günah işleme sakın!
Kibri, hırsı, kini, kötülükleri ateşe atın, yakın;
Heybenizi sadece iyi amellerle doldurmaya bakın.