Benim adım Şems…
Güneşten bir parça taşırım içimde,
Yakarsam da karanlığı yakarım,
Aydınlatmak içindir bütün yangınlarım.

Benim adım Şems…
Her doğuşum bir başlangıçtır,
Her batışım bir vedâ;
Ama bil ki ben
Her gece yeniden doğarım sabaha.

Isıtırım üşüyen yürekleri,
Işık olurum kaybolanlara;
Ama kimse bilmez,
Kendi içimde de fırtınalar kopar bazen.

Benim adım Şems…
Yakın olana sıcaklık,
Uzak olana özlemim;
Beni anlayan azdır bu dünyada,
Çünkü ben hem ateşim, hem de merhemim.

Bir ışık gibi dokunurum hayata,
Kimi gözlerini kapatır benden,
Kimi bana bakıp yol bulur…
Herkes nasibi kadar alır benden.

Benim adım Şems…
Yakmaktan korkmam,
Çünkü bazı karanlıklar
Ancak yanarak aydınlanır.

Ve en derinde bir sır saklıdır:
Ben yalnız yürümem bu yolda…
Bir dostum var ki gönlümde,
Adı Mevlana Celaleddin Rumi.

O beni anlar, ben onu…
Sözsüz konuşuruz bazen,
Bir bakışta çözülür
Dünyanın bütün düğümleri.

Ben ateşim, o deniz…
Ben yakarım, o serinletir;
Ben sorarım, o susar
Ama cevabı kalbime düşürür.

Benim adım Şems…
Ve bil ki bu yol
Dostsuz yürünmez.

Eğer bir gün
Kalbinde bir sıcaklıkla
Bir huzur aynı anda doğarsa…
Bil ki biz geçmişiz oradan;
Ben ve dostum…
Mevlana.