Bu dünyadaki insanlar beni anlamadı…
Kalbimi açtım,
İçimde ne varsa paylaştım,
Ama gördüm ki
Sevgimi de, merhametimi de kullandılar.

Ben kötü değildim…
Sadece fazla iyi oldum belki,
Herkesi kendim gibi sandım,
Herkese kalbim kadar temiz baktım.

Bir gülüş verdim,
Karşılığında suskunluk aldım;
Bir omuz oldum,
Yorgunluğumu kimse sormadı.

Ben sevdim…
Karşılık beklemeden,
Hesap yapmadan,
Ama bazıları bunu zayıflık sandı.

Ve en acısı…
En yakınım sandıklarım bile
Beni anlamadı.
Aynı kanı taşıdıklarım
Bana en uzak olanlar oldu.

Kardeş dediklerim bile
Yabancı gibi baktı bana,
Aynı evde büyüdüğüm insanlar
Kalbime en uzak duranlar çıktı.

Oysa ben sadece
Sevilmek değil,
Anlaşılmak istemiştim.

Merhamet ettim,
Yargılamadım, kırmadım,
Ama kırılan hep ben oldum.

Ve bir gün anladım…
Herkes kalbin kadar değil,
Herkes senin gibi bakmıyor hayata.

Bu yüzden sustum biraz,
Geri çektim kendimi,
Sevgimi herkese değil
Hak edene vermeyi öğrendim.

Çünkü sevgi kıymet ister,
Merhamet sınır ister,
Ve insan…
Kendini korumayı da bilmelidir.

Yine de içimde bir umut var;
Bir gün…
Beni ben olduğum gibi gören
Bir yürek çıkar karşıma.

O zamana kadar…
Kırıldım, ama bitmedim.