Hayat ne kadar zalim, bir avuç kül gibi,
Savurur umudu, bilmez hiç yerini.
Gözlerdeki ışık söner de birer birer,
İnsanlar neden bu kadar zalim, sorar yürek geri

Taştan mı yapıldı bu göğüs kafesleri
Duyulmaz oldu artık merhametin sesi.
Kimi bir sözle yıkar, kimi derin bir sükûtla,
Bitmiyor dünyanın bu bitmez çilesi.

Bir yabancı rüzgâr eser, üşütür ruhu,
Unutulmuş sokaklarda kaybolur uykusu.
Vicdan dediğin artık tozlu bir rafta kitap,
Herkes kendi derdinin, kendi hırsının kulu.

Dikenli teller çekilmiş kalplerin arasına,
Kimse merhem olmuyor bir başkasının yarasına.
Gülüşler maske olmuş, bakışlar birer pusu,
Hasret kaldık insanın en saf aynasına.

Yine de bir çiçek açar elbet o çatlaklardan,
Sıyrılır yorgun ruhumuz karanlık katmanlardan.
Zulmün rüzgârı ne kadar sert esse de ne çıkar,
İyilik kurtaracak bizi bu dipsiz uçurumlardan.


(KOR)