Tipik bir Anadolu insanına bakar dururum
Ağaç gibi salınırken karanlık bir boşlukta
Ve hep içime filizlenirim uzatmak varken kollarımı kuşların kanatlarına
Yavru bir ceylana bakar gibi kıpır kıpır
Ve ürkütmeden sessizce,
Sessizce yuvarlanırim yüreklerinde insanların

İnsanların yürekleri nasıl desem ..
Ne desem yakıştıramam işte ,
Tipik bir yürek
Ve binlercesi çarpar sebepsiz.

Tipik bir ben var benim içimde
Kendi karanlığında sönen ürkek ve uzak
Bakar dururum öylece
Saklamadan ve cesur ve mağrur
Durur bakarım
Orta yaşlı bir Anadolu insani gibi
Benzersiz ve muhteşem sadelikte


Duyulur ötelerden karanlık bir ses
Rüzgarlı gecede kaybolan
Salkım salkım yalnızlık
Ses, yükselir sessizlikle beraber ,
Yalnızlığı parçalar gözleri
Karşıda iflah olmaz bir serseri
Ve tipik bir şehir akşamı...

Orta yaşlı bir ağaç gibiyim
Dallarım uzanıyor geceye
Gece esir almış gökyüzünü çoktan
Dışarıda ışıltılı gölgeler
Dallarımda salkım salkım karanlık


Durdu...
Dallarından karanlık akan
Orta yaşlı bir Anadolu insanı
Tipik bir ağaç gibiydi
Savruluyordu saçları

Bembeyaz saçlarından
Akıyordu yalnızlık
Tipik bir ağaç gibi
Sallanıyordu saçında rüzgar
Ve karanlıkta kayboluyordu gölgesi

Biliyorum,,
Görünmez
Duyulmaz ve konuşmazlar
Çıkamazlar karanlıktan
Ses vermez gölgeleri
Yüzler maskeli
Yaşanmışlıkla örtülü
Bembeyaz saçlarla oldukça bilgili

Bilgili gözlerine bakar
Bakar şaşarım hep

Salınarak dalında
Dalında bir ağacın

Ağacın gölgesindeyim
Ağaç saklanır gölgem de benim

Tipik bir ben
Tipik bir ağaç
Tipik bir Anadolu insanı gibi yaşadım
Kim ne derse desin
Öyle de ölürüm.