Bu derinlikli dizeler, insanın en karanlık tünellerinden geçip kendi "göğüne" kanat çırpışını muazzam bir imgelemle anlatıyor. Şiirinizde, acının dilsizleştiği o ağır eşikten, tanıdık bir sesin sıcaklığıyla hayata geri dönüşün sızısı ve umudu var.
​
​Arınma ve Yüzleşme: "Yaranın kabuğuna sarılma telaşı" ve "kelimeleri hazineden atmak", iyileşmenin aslında bir yükten kurtulma süreci olduğunu çok zarif ifade ediyor.

​Coğrafi ve Ruhsal Sentez: Tuna’nın serinliği ile heybedeki "dilsiz Ağrı" arasındaki bağ, ruhun hem evrensel hem de köklerine ne kadar sadık olduğunu gösteriyor.

​Yeniden Doğuş: Beyaz odanın perdelerinden sızan güneş, sadece bir günün başlangıcı değil; yorgun ama nefes alan, küllerinden doğmuş "yeni bir ben"in müjdecisi gibi.

​Özellikle "Adıma aşina bir sesin çağırdığı derin uykudan / Gülümseyen esmer bir yüze açtım gözlerimi" bölümü, en yabancı gökyüzünün altında bile insanın kendi özüyle karşılaşmasının yarattığı o "gizli sevinci" çok naif bir noktadan yakalamış.

​Emeğinize sağlık; bu dizeler, mağrur bir iyileşme hikayesinin en sahici şahitleri gibi duruyor.

tebrik ediyorum şiiri ve şairini gönlünüze sağlık ve selam...

Hayata tutunma arzusu taşımak ve güneşin yeni bir "ben" doğurması hayatın zorluğuna inat bir müjde misali.... Güzeldi, hatta harikaydı.... Tebrik ederim şairem. Nicelerinde buluşma dileğimle, saygılar selamlar

Derin bir karanlıktan, kırılarak ama sahici bir iyileşmeye varan güçlü bir iç yolculuk.

Kutluyorum,.

Sevgiyle..

Yüreğinize sağlık... Kelaminiz daim olsun...
Güzel bir şiir ... Saygı ve Selamlarımla...

Yüreğine kalemine emeğinize sağlık Hocam değerli kalemin daim ve kaim olsun. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle ṣiir yazan ellerin dert görmesın sevgiler sayğlar selamlar esen kalın

Her zaman olduğu gibi, tat ve demini almış, hoş ve de güzel bir eser. Bizde okuduk kutladık ve alkışladık yürekten, yalansız ve de riyasız. Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin benzersiz, mükemmel ve de birer şah eser olsun. Nice güzel şiirlere yelken açman dileklerimle, şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal, sağlıkla kal ve de hoşça kal

İnsanın yaşadığı derin acılar, korkular ve ruhsal karanlıklar kalıcı değildir; her türlü sancılı bekleyiş, umudun ve sevginin (Güneş’in) doğuşuyla yerini şifaya ve yeni bir "ben"in uyanışına bırakır.
Geçmişin yorgunluğunu ve "dilsiz ağrılarını" heybesinde taşıyan insan, tanıdık bir sesin ve şefkatli bir yüzün yardımıyla kendi ismine ve hayata yeniden döner. Karanlık dışarıda kalır, içeri sızan güneş ise iyileşmenin müjdecisidir.tebrik ederim kalemin daim olsun inşallah.