Ah…
Benim uykusuzluğumun sebebi,
Bir bilsen…
Ne çok sevmişim seni.

Bir damla su gibi değil bu sevda,
Bir ömür susuz kalmak gibi…
İçtikçe yanmak,
Yandıkça daha çok aramak gibi.
Adını kalbime yazarken
Silinmez olduğunu nereden bilecektim.

Geceler uzun değilmiş aslında,
Sensizliğim uzatıyormuş zamanı.
Oysa ben hâlâ
Sana takılı kaldığım o ilk andayım.

Nefesim daralıyor,
Sanki ciğerlerim seni özlüyor.
Her içime çektiğim hava
Eksik ve yabancı…
Çünkü sen yokken
Hiçbir şey tam değil bu dünyada.

Yastığım soğuk,
Ama içim cayır cayır yanıyor.
Gözlerim kapanmak istiyor,
Ama kalbim izin vermiyor…
Çünkü seni unutmaktan korkuyor.

Bir bilsen…
Ne çok sevmişim seni.

Bir bakışına dünyaları sığdıracak kadar,
Bir susuşunda paramparça olacak kadar,
Ve en çok da
Gülüşlerini duyarken dört duvar arasında.

Şimdi geceler bana emanet,
Yıldızlarda şahid bana.
Ben seni her şeyden çok,
Her şeyden fazla,
Ve herkesten gizli sevdim.

Uykularımda bana küsmüş gibi,
Rüyalarım beni terk etmiş…
Çünkü sen yoksun içinde,
Ve sensiz hiçbir hayal
Gerçek gibi gelmiyor artık.

Eğer bir gün
Gecenin bir yerinde uyanırsan,
Sebepsiz bir sıkıntıyla dolarsa için,
Bil ki bir yerde
Ben seni hâlâ seviyorum.

Ve hâlâ…
Uyku diye seni arıyorum.