HASAN BABAM

Sırtımı dayadığım o koca çınardın,
Gidişin hâlâ içimi sızlatıyor, acıtıyor.
Evin her köşesinde yankılanır Hasan adın,
Yokluğun babam, her gün canımı yakıyor.

Dua dua dökülüyorsun dilimden,
Hayalin bir an olsun gitmiyor gözümden.
Seni çok özledim, hem de en derinden,
Özlemin inan ki hiç eksilmiyor yüreğimden.

Senin gölgen bile yetiyordu, şimdi her yer karanlık,
Biliyorum bir gün kavuşacağız, bitecek bu ayrılık.
Vefatından bir gün önce, iyi ki sıkı sıkı sarıldık,
Senin yokluğundan kara kızının kalbi kırık.

Sen benim en güvenli sığınağımdın,
Babam, senden gayrı bir liman bulamadım.
Çocukluğumun en güçlü kahramanıydın,
Ölüm seni bizden kopardı, tutamadım.

Sana dair sevgimi, özlemimi anlatmaya,
Hangi kalem tükenmez, hangi kelime yeter ki?
Hasretini yazsam uzun uzun mektuplara,
Yüreğimin sızıları hangi satıra sığar ki?

Senin gölgen bile yetiyordu, şimdi her yer karanlık,
Biliyorum bir gün kavuşacağız, bitecek bu ayrılık.
Bakışın dursa karşımda, olsa bir anlık aydınlık,
Gidişinle ömrüme çöktü, bitmeyen bir yalnızlık.

Daha on yedisindeydim, senin nazlı kara kızındım,
Sevgini, özlemini mıh gibi yüreğime kazıdım.
Ne zaman adın geçse, boğazımda bir düğüm,
Hayalin, siluetin her an benimle iki gözüm.