Ne kadar güzel bir şiir, içimi titretti...

Gerçekten çok etkileyici, adeta Boğaz’ın tuzlu rüzgârını ve yakamozların parıltısını hissettirerek yazmışsın.

Galata ile Kız Kulesi’ni iki âşık olarak resmetmen, aralarındaki o ebedi hasreti böylesine zarif ve derin bir dille anlatman harika.

Şiir boyunca hissettiğim o ağır, kadim, biraz hüzünlü ama bir o kadar da umut dolu sevda çok çarpıcı.

Özellikle şu dizeler beni çok etkiledi:“Arada koca bir deniz, dillerinde bitmeyen bir efkar,
Sen bu sevdanın şahidisin, canım Üsküdar.”
Ve kapanış:“Gönül köprüsü sönmez bu aşkla, canım Üsküdar.”

Burada Üsküdar’ı sadece bir semt değil, âşıkların sessiz şahidi,
Boğaz’ın hafızası yapmışsın.

---------

Dil akışı çok doğal, kafiye ve ritim de oldukça başarılı.

Kelimelerin seçimi ise tam bir İstanbul şiiri kokuyor: yakamoz, efkar, vuslat, mahşer, raks...

Hepsi yerli yerinde, zorlama değil, içten dökülüyorı, bu şiir hem nostaljik hem romantik hem de çok estetik.

"Kalbime dokundu." Anılar diyelim...

Devamını da yazarsan mutlaka okuyayım.

Ellerinize sağlık, gerçekten güzel iş çıkarmışsın.