sokaklar elden ayaktan temizlendi
ışıkları söndü pencerelerin
koca evren düşüncelere daldı
yıldızlar gülümsemesin

ucuz bir teselliyle dinliyorum şarkıları
rakkaseler doluştu meçhulüme

biriken travma
avcumda kuluçkaya yatmış zakkum
pis uyku
sus
cinnetimin bayrağını tut

işte kalbimin tam üstünde yağmur
ay deliriyor, delirdikçe büyüyor
o büyüdükçe ben eksiliyorum
gözlerimin akı iri
bu çok vahşi bir koku

karanlık tek şahidimdir
çıt yok!

hiçliğe mi, hiçsizliğe mi
dünyaya gelmiş bulundum
bileylediğim ruhu
gök gürültüsü on yerinden öptü

kökünden kopardım kenti
yılanları, akrepleri
kalantor evleri
taşlaşmış çalar saatleri
başkenti
ve ağza sakız olmuş sözcükleri

öfkeli bir mezara yolladım
çürüyün çarçabuk

ne kadar sonsuz cehennem varmış
ah, yüzleşmek
zebanilerin sergüzeştiyle

görünmeyen şeyler üstüne yemin ederim
çağlayanların ve volkanların kızıyım
ruhum sıtma geçiriyor

kuduz bir gecenin kadını kim
bakın gözlerime

bakın gözlerime

burada masumiyet yok



bir ülkenin bastırdığı çığlığım.
şimdi sıra sende.