Belki İzmire yada bir kadına belkide içindeki yorgun ama dirençli olan o umuda bir seslenişi duyuyorum dizelerinde.Hüzün ile umut yorgunluk ile yaşama arzusu arasında sürekli devirdaim eden bir salınım var şiirin bütününde.Bu salınım şiiri taşıyan motor gibi.
"Smyrna kadar yaşlı yüz" insanı değil de bir hafızayı anlatıyor gibi.
'mezarı sırtında taşımak" çok ağır bir yük.çok etkileyici bir anlatım.
iyi ki/ keşke karşıtlığı iç hesaplaşmayı çok temiz bir şekilde yansıtıyor şiirde.
"Bu dünyaya iyikiler için katlanmadık mı?" felsefi omurgası şiirin.Dayanma eşiği.
"çirkin öfkemiz salak inadımız" kendine ironi
şefkatli ve dürüst bir kabulleniş.
"taşlara Deniz üstünde uçmayı öğret" (Şiirin kalbi)

(şiire psikolojik açıdan kısa bir dip not bırakmak adına
Bir kaç satır yazmak bir iç ses olmak istiyorum müsadenle).
Şiirin en psikolojik dizesi
"mezarı sırtında taşımak"
ağır bir taşınmış kayıp duygusunu anlatmış.Yani taşınan yas kronik yas gibi.Kayıp olanı kişi kimliği gibi bir parçası gibi taşır hep.
Bir iç kapanma hafif depresif hal
çöküş değil farkındalık
yükle ilişkiyi sorgulamak
herşeyin sınırı olmalı diyebilmek
acının farkında olup onunla pazarlık etmek
Bir çok anlatı ve kavram bu şiirin psikolojisini anlamaya belki yetmeyebilir.
Ama yeniden anlamlandırma ile şiir donmuş bir ruhu da yürütebilir.

saygıyla Nilgün şairim...
saygıyla.