Çakallar ulur oldu kimsesizler yurdunda,
Uzadıkça uzuyor yüreğimde sessizlik.
Kuduzluk baş gösterir, çakalında, kurdunda,
Yetti canıma yâ Hû, âyinemde Sen’sizlik.


Altımda kuru toprak çetrefilli terliyor,
Dar geliyor sokaklar yorgun düşen bünyeme.
Cesâret usa kurbân, cebânet ilerliyor,
Âr ettim benliğimden, göz atınca künyeme.


Erimeye başlıyor kanımdaki demirler,
Gözümün buğusunda kararıyor düşlerim.
İşlemiyor nefsime âkidevî emirler,
Dizgin gitti elimden, beyhûde tüm "çüş!"lerim.


Omurga mıydı giden sıyrılıp kaba etten,
Yağlasın ipi cellat, nefsin döküntüsünde.
Şu benim kara bahtım nasipsiz mürüvvetten,
Yaşamak harâm artık, rûhun çöküntüsünde.


Ölmek istesem de ben, bir kefen bulamadım,
Kapkara kan fışkırır burnumun deliğinden.
Dilsiz şeytan rolünde hakkı ululamadım,
Cihân hesâp soruyor loşluğun gediğinden.


Bağrımda koca sızı, titriyorum korkudan,
Ölüm denilen o dev haşmetiyle şâhlanır.
Sükûta yaban nefsim, dibe vurmuş torkudan,
Berzâhın eşiğinde âh u figân vâhlanır.


🌜 🌞 🌛 🌜 🌞 🌛 🌜 🌞 🌛 🌜 🌞 🌛 🌜 🌞 🌛


Sığındım kapına, döküldü dillerim,
Günahın nârında yandı düşlerim.
Tâkatim kalmadı, boştur ellerim,
Beyhûde bir yankı, tüm "çüş!"lerim…
Ebuzer Özkan


Hangi künyeye baksam, tanımsız birer sancı
Diz çökmüş haysiyetin, alnında bin leke var.
Sustukça kirlenmiş ar, bugün ne han, kim hancı?
Mahkememde kurduğum ağacın adıdır dar.
Mesut Tütüncüler


Mâhir kalemlere teşekkürler...