26
Yorum
44
Beğeni
5,0
Puan
310
Okunma
Adım adım yürüdüm içime doğru,
Kalabalıklar sustu, ben çoğaldım…
Bir ben vardı bende, bir de aradığım,
Her adımda biraz eksildim, biraz tamamlandım.
İlk adım susmaktı
Dilin değil, nefsin gürültüsü kesildi,
Bir papatya gibi eğildim hakikate,
Sadelikte saklıymış insan olmak, anladım.
İkinci adım sabırdı
Kışın ortasında açan kardelen misali,
Üşüyerek büyüdüm,
Acıyı inkâr etmeden sevdim hayatı.
Üçüncü adım aşktı
Bir gül dikenine razıysa kokusu için,
Ben de yanmayı öğrendim,
Küllerimden doğan bir anlamla.
Dördüncü adım merhamet
Bir çınar gibi gölge oldum yorgunlara,
Kendimden vazgeçtikçe
Daha çok insan oldum, fark etmeden.
Beşinci adım tevazu
Toprak gibi bastım nefsimin üstüne,
Bir tohum gibi çürüdüm içimde,
Ve işte orada filizlendi hakikat.
Adım adım çıktım o görünmez merdiveni,
Ne bir alkış vardı, ne bir ses…
Ama içimde bir bahar açtı,
Laleler, sümbüller, yaseminler gibi sessiz.
Her mertebe bir yara,
Her yara bir kapıydı aslında,
Kendime vardıkça
Rabbime yaklaştım biraz daha.
Ve anladım
Kâmil insan olmak, varmak değilmiş,
Her gün yeniden başlamaktı,
Adım adım… yine, yeniden, sabırla.
ALİ RIZA COŞKUN ©
5.0
100% (31)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.