Yine mi…
Daha dün gözyaşımız kurumamışken,
Daha acının adı dudaklarımızda titrerken,
adını bile koyamamışken
Bu da neydi şimdi?

Henüz saramamışken içimizdeki kırıkları,
Bir haber daha düştü yüreğimize…
Sessizce çöktü omuzlarımıza dünya,
Ve biz yine tanırız o duyguyu:
İçimizi kemiren o sızıyı…
Yine aynı acı mı?

Yetmedi mi bu aziz milletin çektiği?
Hangi deftere yazıldı bu kadar hüzün?
Hangi kaderin satır arası bu kadar ağır?
Kaç gecedir sabaha umut değil,
Yorgunluk taşıyoruz…
Kaç sabah daha eksik uyanacağız?

Bir çocuk ağlar içimizde,
Annesini çağırır gibi,
Bir umut arar karanlıkta…
Ama sesimiz bile titrer artık,
Kendimize bile güç veremez haldeyiz:
Yine aynı yara mı?

Bir yanımız dua eder sessizce,
Gözlerimiz dolu dolu…
Bir yanımız kırılır, incinir,
İsyana değmeden sızlar…
“Yeter” demek isteriz,
Ama edep tutar dilimizi,
Kalbimiz konuşur sadece:
Bu acı bitmeyecek mi…

Başımızı kaldırırız sonra,
Gözlerimiz buğulu,
Hilalin gölgesine sığınır gibi…
Aşığız rengine, vazgeçmeyiz,
Ama yorgunuz…
Çok yorgunuz artık.

Ellerimizi sıkarız,
İçimizde kopan fırtınayı bastırarak,
Ve fısıldarız kırık bir sesle:
Allah aşkına…
Bu kadar yük
Bir kalbe çok ağır değil mi?

Bazen kimse duymaz bizi,
Bir iç çekişte saklanır tüm feryadımız…
Bazen de bir çığlığa dönüşür içimiz,
Sessizliğin ortasında yankılanır:
YİNE Mİ!

Ve cevap gelmez…
Sadece daha derin bir sessizlik,
Daha ağır bir gece iner üstümüze…

ALİ RIZA COŞKUN ©