Kaç zaman oldu…
Daha dün gibi sanki…

O kırlarda koştuğumu hatırlıyorum,
Ayaklarım toprağa değdikçe
Kalbim göğe yükselirdi hani…
O tertemiz, o yemyeşil kırlarda
Rüzgâr saçlarımı değil, çocukluğumu okşardı…

“Hadi canım…” diyorum sonra kendime,
Bir buruk gülüş ilişiyor dudaklarıma,
Ardından içimde bir sızı kabarıyor ansızın
Kızıyorum yeniden,
Geç kalmış bir yolcunun telaşıyla…

Bırak kendini serbest!
Var git o kırlara…
Yeniden, taptaze, o güzel yaylalara…
Çocuk ol, ne var bunda?
Ayağın mı gelmiyor, yoksa yüreğin mi korkuyor?
Ruhuna da mı söz geçiremiyorsun?

Var git… git…

Hani o çaylar vardı ya,
Bazı yerleri sığ, bazı yerleri derin…
Hayat gibi işte…
Sen en derinine kendini bırakırdın,
Üstün başın umurunda olmadan,
Bir kahkaha savururdun suya
Şimdi suskunluğunu nereye gömdün?

Git!
Yüzün asık durma böyle,
Ne varsa derdin, kederin
Topla hepsini avuçlarına,
Götür…
Ve dök o çayın akan sularına,
Aksın gitsin, senden uzaklara…

Var git hadi…

Sonra çık o göy dağın tepesine,
Bir Kars’a bak, bir Ardahan’a…
Selam çak Çıldır Gölü’ne,
Hatırlıyor musun buz tutmuş yalnızlığını?
Senin içindeki sessizliğe ne kadar benzerdi…

Oradan ver elini kara çıngıla,
Git o uçsuz bucaksız diyara
Gökyüzü daha bir yakın,
Yalnızlık daha bir dürüsttür orada…

Soğuk suyundan iç,
Bağrını aç sonuna kadar,
Aç ki tertemiz bir nefes dolsun ciğerlerine,
Belki içindeki o kırık çocuk
Bir anlığına gülümser yeniden…

Geç oradan Ofçese, Kakaç’a selam yolla,
Yürü…
Garibin çayırında biraz eğlen,
Toprakla konuş, rüzgârla dertleş,
İyice dinlen…
Çünkü sen en çok oralarda kendindin…

Sonra ver elini Yukarıcanbaz’a,
Dur…
Kim var kim yok, bir hal hatır et,
Belki seni hâlâ çocuk sanan bir ses çıkar,
Belki adını eskisi gibi söyleyen biri olur…

Ve birden…

“Hey gidi Aşağıcanbaz hey…” dersin,
Sesin dağlara çarpar, sana geri döner,
Ama eskisi gibi değil
İçinde bir hüzün, bir eksiklik…

Köyüm…
Ben geldim…

Ama ben aynı ben değilim artık,
Ve sen de eskisi gibi karşılamıyorsun beni…
Sokakların tanıyor hâlâ ayak izlerimi,
Ama ben kendimi tanıyamıyorum…

Kaç zaman oldu…
Daha dün gibi sanki…

Ama en çok da
Bir daha asla dün olmayacak kadar uzak…

ALİ RIZA COŞKUN ©