Zamanın saçlarından süzülür kesif koku,
Eski bir sandıkta unutulmuş veda gibi.
Nefes aldıkça dolar ciğerime acı oku,
Ruhun en kuytu köşesinde yara gibi.

Dudağımda tortusu kalmış geç kalmış sözlerin,
Hava ağır, gökyüzü kurşuni perde bugün.
Yankısı sönmüyor içimde yaşlı gözlerin,
Düğümlenmiş boynuma çözülmeyen kör düğüm.

Görünmez bir sis çöker evin her köşesine,
Eflatun hüzne boyanmış duvarın izleri.
Eşiğinde durduğum boşluğun nefesine,
Saklarım heybemde birikmiş acı dertleri.

Yalnızlık bir gölge değil, tenime sinen koku,
Sabahın ilk ışığında bile geçmiyor isi.
Kaderin elinde örülen karanlık doku,
Boğuyor içimdeki çocuksu, zayıf sesi.

Bakıyorum, avcumda kalan her şey yabancı,
Eskimiş kitabın sayfaları dökülür gibi.
İçimde dinmek bilmeyen müstebit sancı,
Varoluşun temelinden taş sökülür gibi.

Bir kış akşamı gibi çöker üzerime efkâr,
Penceremdeki mumun cılız aleviyle.
Dışarıda fırtına kopar, içeride ise kar,
Yüzleşirim aynadaki yabancı haliyle.

Kederin rayihası, mühürlenmiş bir mukadderat,
İliğe sızan ayaz, ruhun silinmez kimliği.
Bazen bir ömür eder, bazen derin zayiat,
Altüst eder içimdeki köhne dengi.

Kaybolmuşum hiçliğin derin dehlizlerinde,
Yönümü bulmaya mecalim kalmamış, yorgunum.
Yazdığım her mısra, uçurumun izlerinde,
Kendi sessizliğimin içinde boğulan kulum.

Gidilmemiş yolların, tutulmamış ellerin,
Kokusudur bu, ciğeri yakan hararet.
Lisanı yoktur kalpteki kırık dillerin,
Sanki her nefes alışım bin yıllık esaret.

Hatıralar birer birer sararır bu kokudan,
Zemheride kalmış çiçekler misali boynu bükük.
Uyanmak mümkün mü sonu gelmez uykudan?
Sırtımdaki küfe, ağır yük, darmadükük.

Belki bir gün silinir koku ruhumdan,
Belki güneş başka pencereden doğar bana.
Ama şimdi geçiyorum sisli uçurumdan,
Sığınıyorum yine bildiğim hatırana.

Ucu görünmeyen yoldur keder yolu,
Rayihasıyla sarhoş eder ayık gönülleri.
Elimde kalan tek şey, kırık dökük umut dolu,
Kapatıyorum yavaşça, hüzün kokan perdeleri.

Cemre yaman