sol yanım senden sonra bütün dünyaya kapalı,
ne bir ses sızar içeri
ne de bir ışık dokunur gecelerime.
bir tek senin rüyaların, anıların
kalır onun dilsizliğinde
içimde yankılanan o tanıdık ses…

hepsi sana ait,
hepsi benden çok sana yakın.
bundan sonra yalnızlığı yanıma alıp
yoldaş bildim suskunluğu,
sensiz anlamını yitirmiş cümleleri ceplerime doldurup
çıktım ben sevdanın kentinden.

gülüşünü,gözlerini,
yeryüzü,gökyüzü yaptığım o şehir
senin adının olduğu bir yara
her köşesinde biraz daha eksildim,
her vedada biraz daha sustum.
göç ettim mutsuzluğun kentine,
burada kimse kimseyi sormaz,
burada gözler konuşmaz,
kalpler…
çoktan vazgeçmiştir çarpmaktan.

ben de öğrendim artık
birini severken kendinden gitmeyi,
birini kaybederken
kendi içinde kalmayı.
şimdi ne seni söylerim güneşe
ne de yıldızlara çizerim hayalini

sol yanım hâlâ senin yokluğuna ait
hiçbir güle güle
seni benden daha uzağa götüremez.