İnsanlar vardır,
Sözlerinin ucuna
Işık gibi “iyi ki”ler iliştirir,
Sonra o ışığı alır giderler
Ve geride
Karanlığın en sessiz hâlini bırakırlar.
Bir gün,
Bir bakmışsınız ki
Size dair söylenen her güzel cümle
Yerini açıklanamaz bir boşluğa bırakmış,
Adınız anıldığında
Sanki eksik bir şey varmış gibi
Yarım kalıyordur nefesler…
Ne tuhaf,
Bazı insanlar varlıklarıyla umut verir,
Yokluklarıyla alışkanlık bile bırakmaz
Ama ardında derin bir iz taşır.
Sanki hiç yaşamamış gibi görünürler
Ama bir yerlerde
Siz hâlâ onların bıraktığı cümleleri yaşarsınız.
Bir “iyi ki”
Ne kadar hafif görünürse görünsün,
Kalpte ağırlığı vardır.
Çünkü her iyi dilek
İnsanın içine biraz güven,
Biraz da bağ kurar.
Ve insan en çok
Bağlandığı yerden incinir.
Genel bir hâl bu,
Herkesin dilinde aynı sıcaklık,
Ama herkesin kalbinde aynı derinlik yok.
Kimi söyler geçer,
Kimi söylerken bile
Zaten gitmeye hazırlıdır.
O yüzden
Sözler bazen bir köprü olur,
Bazen de sessiz bir uçurum.
Aynı cümleyle
Birine tutunursunuz,
Aynı cümleyle
Bir başkası sizi bırakır.
Ve zaman geçtikçe
Şunu öğrenir insan:
Her “iyi ki”
Gerçek bir iyiliğin habercisi olmayabilir.
Bazen sadece
Geçici bir yakınlığın zarif ifadesidir.
Ama yine de
İnsanlar söylemeye devam eder.
Çünkü umut etmek,
İnanmak kadar eski bir alışkanlıktır.
Ve belki de en çok
Şu yüzden değerli olur bazı cümleler:
Söylendiği anda değil,
Ardında bıraktığı boşlukla anlaşılır
Ne kadar gerçek olduğu…


Kadir TURGUT