Üzerime koşup duran yangınlar var bu gece,
Adınla büyüyen, adınla çoğalan sessizce.
Kaçsam peşimden geliyor, dursam içime doluyor,
Senden kalan ne varsa,
Beni yine sende yakıyor...

Üzerime koşturan şu yangınları görmüyor musun,
Adını sayıklıyor her alev, duymuyor musun?
Kül olmuş umutlarımın arasından geçiyorum,
Ayaklarım yanıyor…
Ve ben yine de sana geliyorum.

Geceyi omzuna almış bir yorgunluk gibiyim,
Söndüremediğim koca bir sen var içimde,
Bilirim...
Ne su yetişir artık bu iç yangınıma,
Ne de zaman merhem olur yaralarıma.
Bizi bırakıp gitmiş şu yarınlarda...

Üzerime koşturan şu yangınları görüyor musun,
Ben yanarken sen öylece bakıyor musun?
Sen bir kıvılcımın adıydın,
Yangınım oldun..
Seni bir damla huzur sandım…
Cehennemim oldun bana.

Ellerim tutuşuyor yokluğunun soğuğunda,
Ne garip…
İnsan bazen yanar buzun koynunda.
Adını her andığımda bir kıyamet kopuyor,
Kalbim kendi küllerinde sessizce yok oluyor.

Ben seni severken yangınlara alıştım,
Her vedada biraz daha sana yaklaştım.
Çünkü en çok gidenler kalırmış içimizde,
Ve en çok yakanlar kalır
En derin izlerimizde.

Senden sonra...
Bir şehir yandı içimde, dumanı gözlerimde,
Sokak sokak dolaşıyor hatıran her yerimde.
Ne kaçacak bir yolum kaldı ne sığınacak bir yerim,

Susuyorum…
Çünkü kelimelerim de yandı bende,
Her cümlem küle döndü, her harf eridi sende.
Git demedin belki ama kalmadın da,
İnsan bazen en çok…
Söylenmeyenlerde yanar aslında.

Şimdi sor bana; söner mi bu yangın bir gün?
Sana dair her şey hâlâ içimde sürgün.
Ne seni silebildim ne de kendimi bu aşktan,
Öyle bir yangın ki bu…
Ne başı belli ne de sonu.

Şimdi anlıyorum en acı gerçeği,
Bazı aşklar mezarını kendi kazdırır kalbe gizlice.
Ben seni sevdikçe biraz daha eksildim bu dünyadan,
Bir ben kaldım geriye…
Bir de yüreğime dolan o duman.

Artık ne dön desen dönerim,
Ne kal desen kalırım.
Ben senden geriye kalan yangınla da yaşarım.
Çünkü bu ateş… sen olsan da sönmez, olmasan da,
Ben hâlâ…
Kendi cehennemimde sana sadık kalan son ateşim.