Toz pembe baharlarımın griye çalan ayazlarında gidiyorum senden…
Bir zamanlar sana çiçek açan içim, şimdi solgun bir mevsim gibi.
Ellerimde kalan son sıcaklığı da bıraktım avuçlarına,
Sen fark etmeden eksildim, sen göremeden çoğaldı yalnızlığım.

Gözlerimde yarım kalmış bir gülüşün izleri var şimdilerde,
Ne zaman aynaya baksam seni görüyorum,
Ama artık sen burada değilsin…
Sadece yokluğunun ağırlığı çarpıyor yüzüme.

Birlikte kurduğumuz toz pembe düşler vardı,
Üzerine titrediğimiz, adını koymaya kıyamadığımız…
Şimdi hepsi rüzgârın önünde savrulan yapraklar gibi,
Ne tutabiliyorum ne de tamamen bırakabiliyorum.

Ben en çok seni severken yoruldum,
Kırmamaya çalıştıkça kırıldım,
Kal diyemedim, git de diyemedim…
Susarak vedaları büyüttüm içimde.

Şimdi bir akşamüstü sessizliğinde gidiyorum,
Ardımda sana ait ne varsa yavaşça sönüyor.
Ne bir sitem bıraktım ne de bir isyan,
Sadece içime çöken o derin, tarifsiz boşluk…

Bil ki,
Bu gidiş bir vazgeçiş değil,
Sadece kalmanın artık canımı acıttığı yerden
Senden usulca eksilişimdir.

Ve eğer bir gün,
Toz pembe bir bahar yeniden düşerse aklına,
Hatırla…
Ben o baharın en kırılgan yerinde
Üşüyerek sevmiştim seni.

Şimdi geceler daha uzun bana,
Saatler geçmiyor, zaman bile senden yana.
Bir sigara dumanında arıyorum sesini,
Bir şarkının en kırık yerinde buluyorum izini.

Sokaklar senden sonra daha ıssız,
Adımlarım yankı yapıyor kendi içimde.
Bir kapıyı çalar gibi çarpıyor kalbim,
Ama açan yok… sen yoksun içimde.

Oysa ne çok susarak anlattım sana,
Ne çok kal diyerek sustum aslında.
Sen duymadın, belki de duymak istemedin,
Ben içimde bağırdıkça daha da derine gömüldüm.

Bir adam düşün,
Sevdiğini incitmemek için kendinden vazgeçen…
İşte ben oyum şimdi,
Kendi yokluğumun içinde seni yaşatan.

Ve gidiyorum…
Ardımda yarım kalmış cümleler,
Tamamlanmamış hayaller,
Ve sana söyleyemediğim binlerce kal bırakıyorum.

Belki bir gün anlarsın diye değil,
Belki bir gün dönersin diye hiç değil…
Sadece bil istedim,
Ben seni en çok giderken sevdim.

Çünkü kalmak,
Artık her gün biraz daha eksilmekti,
Ve ben…
Son kalan parçamı da sana bırakıp
Kendimden vazgeçerek gidiyorum.
Hoşçakal sevdiğim...
Hoşçakal...