Gün ağır iner omuzlarıma,
Işık bile yorulur bakınca bana.
İçimde susmayan bir şey var
Sızı, ağrı, bitmeyen bir yorgunluk

Zamanın tadı kaçtı,
Her sabah farklı yerden şikayetler
Bu sadece yorgunluk değil,
Ruhum da üşüyor.
Adımlarım ağır,
Bir ileri, bir geri.

Ne yol beni istiyor,
Ne ben yolu.

Aynada biri var,
Tanıyorum… ama ben değilim.
Ne bu hâlin adı var,
Ne de bir çaresi.
Yavaş yavaş sönüyorum,
Bir ampul gibi,

Titreyerek.
Ve her geçen gün
Değişiyorum yavaşça
Bir zamanlar azda olsa akardım
Şimdi kuruyan bir yatakta
Sadece izim kaldı.

mesakin-25/03/2026

Paylaş:

24 Beğeni

+16 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri Şairin Sonraki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (11)

5.0

100% (11)

Yavaştan sönüş Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Yavaştan sönüş şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Yavaştan sönüş şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

yahya koza, @yahyakoza

25.3.2026 23:48:45

Güzel şiiri hayatın içinden kutlarım selamlarımla

ben YEP, @benyep

25.3.2026 21:41:22

5 puan verdi

Emeğinize sağlık. Güzel bir şiir okudum.
Saygılar...

sair osman dastan, @sairosmandastan

25.3.2026 18:52:55

5 puan verdi

Yüreğinize emeğinize ellerinize sağlık
Değerli kalemdaşım
Yayıp bizlerle paylaştığınız şaheser müstesna
Sözlerinizi büyük bir beğeniyle okudum
Kaleminiz kavi ilhamınızın daim olmadı temennisiyle
En kalbi duygularımla esenlikler dilerim.

Aşık-ı boğaz, @asik-ibogaz

25.3.2026 17:01:25

5 puan verdi

Çok güzel bir şiir okudum duygu yüklü dizeler sürüklemekte okuyanı tebrikler hocam saygılarımla.

Ebuzer Ozkan, @ebuzerozkan

25.3.2026 11:39:56

5 puan verdi

Bu şiir, derin bir içsel yorgunluğu ve ruhsal tükenmişliği yoğun bir şekilde hissettiriyor. “Yavaş yavaş sönüyorum, / Bir ampul gibi, titreyerek” dizeleri, hem fiziksel hem de ruhsal yorgunluğun mecazi bir karşılığı olarak çok etkili bir imge oluşturuyor. Metin, insanın kendi içsel çöküşünü fark etmesini ve yalnızlığın sessiz sızısını okura hissettiriyor.

“Adımlar ağır, ruhum üşüyor,
Her sabah aynı şikayetler yükseliyor,
Ama yine de küçük bir ışık ararım karanlıkta,
Çünkü yavaş da olsa, umut sönmez içimde…”

Yüreğinize sağlık, yalnızlık ve tükenmişlik hissini samimi ve dokunaklı bir şekilde aktaran bir eser okudum. Tebrik ederim, kaleminiz daim olsun. Selam ve saygılarımla.