Ben biraz geceyim,
biraz kırık bir sokak lambası.
İçimde susarak büyüyen
eski bir şehir var.

Duygularım
rüzgârın sessiz esintisinde gizli;
hayallerim
bir kırık gülüşte saklı.

Kimse bilmez
ulaşılmaz yıldızları
niçin geceler boyu seyrettiğimi.
Yalnızlığı uzaklarda arayışımı,
Kaf Dağları’nda
düşlerimi bekleyişimi.
Ondandır belki.

Ne uzaklaşmak ister siluetim,
ne de yakın görmek ister gölgeleri.
Neşeli, kıpır kıpır görünen insanlar…
İçlerinde hangi fırtınalar saklı,
kim bilir.

Dünyanın bütün okyanuslarını
içime sığdırsanız bile
bir damla değmez ruhuma,
soğutmaz içimdeki yangını.
Yalnızım.

Belki içim, açıldığında
karanlık bir dehlizdir.
Sönmez;
yalnızca zamana yenilir.


İnsan bazen en çok
gülümserken yorulur.
Ve bazı kalpler
kıyameti içinde taşıyan
fırtınalar gibidir.
Dışarıdan sessiz görünürler,
ama içlerinde
fokur fokur kaynayan
başka bir dünya vardır.

mesakin-11-05/2026