Emeğine eline yüreğine kalemine sağlık
Çok harika ve akıcı bir şiir okudum
Tebrik ediyorum
Sağlıklı huzurlu mutlu ve başarılı nice güzel akşamlar diliyorum.

Yüreğine sağlık.
Daha güzel ve kalıcı eserler yaratmak dileğimle.
Sevgiler. Selamlar.

Emeğinize sağlık değerli hocam yüreğiniz dert görmesin kaleminiz daim olsun , nefis şiirinizi tebrik eder hayırlı çalışmalar dilerim selamlar saygılar

'Sessiz yara' hissi ne güzel dökülmüş mısralara, yüreğinize sağlık. Saygılar.

Şiir, sessizce yaşanan bir ayrılığın ve karşılıksız duyguların içte bıraktığı derin yarayı çok sade ama etkili bir şekilde anlatıyor. “Sessiz imtihan” ifadesi, hem sabrı hem de içsel acıyı güçlü bir metafora dönüştürüyor.

Kaleminize, yüreğinize sağlık…

Saygıdeğer üstadım,
Hiç konuşmadan gidişi izlemenin, geride kalmışlığı ve labirentteki o çaresiz döngüyü görmenin derin hüzünlü acısını anlatmışsınız.
Olmayan bir hikayenin sonunu bilerek, sevdiğini hayallerin uzağında bir başkasıyla görmenin sarsıcı kırgınlığını kaleminize sağlıkla aktarmışsınız.

Tebrik ederim naif yürek sesi şiirinizi
Nice şiirlere
Saygı ve selamlar

Evet imtihanı var dünyanın
herkesi bir şekilde dener
yüreğine sağlık...

Hocamı ve şiirini kutluyorum.
Selamlar saygılar sunuyorum 🇹🇷

Yüreğine gönlüne sağlık İlhamın daim olsun

Güzel şiir
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin mükemmel ve birer ŞAHESER olsun
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

güzel şiirinizi kutlarım hocam

selamlar saygılar

Şiirin başındaki "basamak" metaforu çok güçlü. İnsan hayatta olgunlaşırken, farkındalık kazanıp yukarı doğru tırmanırken, değer verdiği kişinin geride, "alt basamaklarda" kaldığını görmesi büyük bir yalnızlık hissi doğuruyor. Arkasından gelen "labirent" benzetmesi ise çıkışsızlığı, ne kadar çabalansa da aynı duygusal düzlemde buluşulamayacağını harika özetlemiş:

"Olmayan hikâyenin sonunu önceden bilmek…"

Bu dize, mantığın her şeyi görmesine rağmen kalbin hâlâ direndiği o trajik aralığı çok net vuruyor yüzümüze.

Kelimelerinize sızan o sükunet, aslında içinizdeki fırtınanın en net kanıtı gibi. Her satırda insanı durup düşündüren, o çok tanıdık ama bir o kadar da ağır olan "fark edişin" yükü var.
​Aynı merdivende, aynı hızla tırmandığınızı sandığınız birinin aslında çok geride kaldığını görmek... Labirentin çıkışsızlığına bile bile yürümek... İnsanın canını en çok yakan şey, bir başkasının yokluğu değil, o yokluğun içinde kendi büyüttüğü hayalin kırıklıklarıyla baş başa kalmasıdır sanırım.
​Son mısradaki o keskin dönüş ise şiiri bambaşka bir yere taşıyor. Yaşanan tüm bu hayal kırıklıklarını, gidişleri ve yarım kalışları anlamsız bir boşluktan çıkarıp bir potaya, bir "imtihana" bağlıyor. Acıyı yok etmiyor belki ama ona bir zemin, bir anlam kazandırıyor.
​"Her şeyden bir şiir çıkarabilmek" tam da böyle bir şey olsa gerek; insanın kendi içindeki o sessiz yarayı alıp, başkalarının da ruhuna dokunacak bir melodiye dönüştürmesi.
​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Bu hüzünlü ama bir o kadar da dik duran dizeler, labirentin içinde yolunu arayan pek çok ruha ayna tutacaktır emin olun.

Yüreğinize sağlık, sade bir dille büyük bir iç çatışmayı anlatan, sessizliğiyle etkileyen bir eser ortaya koymuşsunuz. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.