Bahar hüznünle iner gönlüme,
Her renk gözlerinde yeniden doğar.
Gördüğüm her şeyde sen varsın artık,
Sessiz yokluğunun gölgesi saklı bende.

Yeşilin koynunda ürperir dallar,
Adını fısıldar durmadan rüzgâr.
Çiçekler eğilir, seni hatırlar,
Renkler hasretinden döner solguna

Bülbüller gecenin koyu bağrında,
Yanık sesleriyle seni çağırır.
Günler geçip gider hep hasretinden,
Kalbimin içine bir acı çöker

Kuşlar göğe doğru kanat açarken,
Gidişinle indi içime bir dert.
Bir ince tebessüm yorar yüreği,
İzini ararım ben gündüz gece

Akşamın koynunda solgun bir keder,
Geceler gözümde ıssız bir şehir.
Sensizliğin ağır gölgesi çöker,
Ruhum o zaman lyangına döner.

Güller kıskanırdı yürüyüşünü,
Bende bıraktığın izler çok derin.
Yıllar geçse de dinmez bu sızım,
Bilmeyen ne bilsin bende yerini.

Hazan yaprağı gibi titrer içim,
Bahar bile senden rengini alır.
Bilmeyen ne bilsin bu ağır sırrı,
Kor gibi büyüyen büyük özlemi.

Belki bir gün yine açılır yollar,
Kader bilmediğimiz yolları açar.
Ama kalbimde değişmeyen gerçek:
İçim hâlâ titrer, hâlâ da sızlar.

mesakin-24/05/2026