Tam bu aralar kafa yorduğum bir konu: "bedensiz"lik.
Şiirin duygusal ve kalbe bakan tarafı ki çok güzel. Ben bedensizliğe dair, bu şiirin de vesilesiyle bir kitap önereyim: Karısını Şapka Zanneden Adam. Özellikle bir duyunun kaybı. O duyu: Propriyosepsiyon. Propriyosepsiyon kendiliğimizin beden hissinin kaybı. Bunu birbirimizin bedeninin kaybına tefsir etmiş şiir, resmen. Şiir o yüzden sanılandan derin ve güçlü, politik, duygusal ve fizik alemdeki uzamları konuşulmaya değer.

Şiire tekrar dönersek: "bedensiz sevişmelerimiz" dediği yerde düşündüm de " Sevişmelerimiz"'i kaldır, yerine başka bir işteş eylem koy; anlam değişmiyor.

Artık bedeni bir kenara bırakarak deneyimliyoruz, beraberlikleri.
Yüzyüzelik, tentenelik, cancanalık, duyuların şahit kıldığı buluşmalar yerini "uzaktan" "hibrit" modellere bırakıyor.
Herkes oturuyor. Ya bir masada. Ya bir koltukta. Ya bir kahvecide. Ya bir ekran başında.

Bu şiir bende bir cümle ise o da şu: "biz, temas etmeyen bedenlerin yankısı"

Harikaydı,
Kalemine sağlık Şair.

Duyguları sade ama etkileyici bir dille anlatmışsınız. Bu şiiri okurken insanın içinde güzel bir iz bıraktığı da aşikar... Ben çok beğendim. Tebrikler güzel insan. Başarıların daim olsun...

Şairenin yüreğinden ne güzel aşk dizeleri dizilmiş inci taneleri gibiydi. Şairemi kendi dizeleriyle selamlamak istiyorum.
"biz iki ruh değiliz artık
aynı karanlığın iki bilinçli yarığıyız
düştüğünde iki gölge üst üste
bitecek zamansız ihtimal
gerçek kalacak siyah gecede
gelme
dokunduğun beden hala uyanık içimde

Çok güzeldi. Hayırlı huzurlu geceler

Merhaba
Güzeldi şiir her zamanki tat ve deminde
Biz de bu güzel eseri, okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten, yalansız ve riyasız
Nice güzel şiirlere yelken açman dileklerimle şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal, sağlıkla kal ve de hoşça kal

"İhtimalin Çıplaklığı" şiiri, insanın kendi arzularını bastırdıkça o arzuların nasıl daha çıplak, daha savunmasız ve daha tehlikeli bir hal aldığını gösteren en acımasız metinlerden biri. Şiir baştan sona bir soyunma töreni gibi ilerliyor; ama soyunan beden değil, ihtimalin kendisi. Her dizede bir katman daha kalkıyor ve altında kalan şey, ten değil, çıplak bir olasılık oluyor.

Başlangıçtaki "gölgelerin rahminde büyüyen sessiz bir basınç" cümlesi, bastırılmış arzunun rahim gibi karanlık bir yerde sessizce büyüdüğünü söylüyor. O basınç, doğacak bir şey değil; doğmayınca çoğalan bir şey. Karanlık "içimize doğru çöken bir yıldız" – yıldız normalde dışarıdan gelen ışıkken burada içe çöküyor, karanlığı çoğaltıyor. Bu tersine çevirme, şiirin ana damarı: her şey dışarıdan değil, içeriden yıkılıyor.

"Temas etmeyen bedenlerin yankısı" ve "aynı cümlede sürgün edilen iki özne" imgeleri, modern aşkın en trajik halini veriyor. Fiziksel temas yok ama yankı var; yani varlık diğerinde yankılanıyor ama asla buluşmuyor. İki özne aynı cümle içinde ama birbirine dokunamadan sürgün edilmiş. Bu, dilin bile onları ayırdığını, kelimelerin bile mesafe koyduğunu anlatıyor.

"Doyurulmadıkça çoğalan bir büyü" ve "kıvrımlı dehlizlerde bastırılmış iki arzu" Freud'un epigrafını doğrudan şiire döküyor. Arzu doyurulmadıkça çoğalıyor, bir virüs gibi yayılıyor, dehlizlerde kıvrılarak büyüyor. Dolunay yatağın boş tarafını aydınlatıyor ama ten "giyinik", ihtimal "soyunun". Bu karşıtlık şiirin en keskin bıçağı: beden örtülü kalıyor, ama ihtimal tamamen çıplak.

"Zamanın ince zarı gerildikçe şeffaflaşan" imgesi, dijital çağın yalnızlığını en iyi anlatanlardan biri. Aralarından akan şey bakış değil, zamanın kendisi. Zaman gerildikçe şeffaflaşıyor, yani mesafe azaldıkça gerçeklik artıyor ama aynı zamanda kırılganlaşıyor. Ekran ışığının solgun mabedi, kelimelerden örülmüş görünmez ağ burada sevişme bedensiz, sadece kelimelerle, sinir uçlarıyla gerçekleşiyor.

"Çıplaklığımız nü değildi birbirimizin zihninde giydik şeffaf renkleri" şiirin en derin, en çıplak cümlesi. Çıplaklık fiziksel değil, zihinsel. Birbirinin zihninde şeffaf renklerle giyinmek, örtünmek ama yine de tamamen görünür olmak. Bedensiz sevişmeler, iki gölgenin aynı tuvalde karışması bu, orgazmın değil, yok oluşun zirvesi.

"İki bilinçli yarık" ve son dizedeki "gelme dokunduğun beden hala uyanık içimde" burada yalvarışın en güçlü hali var. "Gelme" aslında "gel" demek; çünkü dokunursa beden uyanacak, ihtimal gerçek olacak, gerçek ise her şeyi yok edecek. Şiir burada bitmiyor; okuyanı o yarığın kenarında bırakıyor.

Şaire hanım, bu şiirle bastırılmış arzunun anatomisini yapmış. Her metafor bir neşter gibi deriyi kaldırıyor ve altında çıplak ihtimali gösteriyor. Şiir bedensiz sevişmenin, zihinsel çıplaklığın, dijital çağın en trajik aşk halinin belgeseli. Okurken insan kendi içindeki gölgeyi, kendi sürgün edilmiş öznesini görüyor.

Kalemine, yüreğine, o kırık cümlelerine sağlık. Bu şiir içimizi soyuyor, bizi kendi ihtimalimizin çıplaklığıyla yüzleştiriyor. Ve biz o çıplaklık karşısında susuyoruz. Çünkü söylenecek hiçbir şey kalmıyor.
☕🙏✍️

çıplaklığımız nü değildi
birbirimizin zihninde giydik şeffaf renkleri
yıllardır birbirinin içinde dolaşan iki gölgenin
aynı tuvalde karışması demekti
bedensiz sevişmelerimiz

tebrikler çok etkileyici...