bir gün durmadı saatler

utandılar yalnızca
birbirlerinin yüzüne bakmaktan

duvarın çarmıha gerilmiş yüzünde
kendinden daha yaşlı bir dakikayı gösteriyordu akrep
yürüyordu yelkovan
henüz doğmamış bir akşamın cenazesine doğru

aralarında kaldım

ne yetişebildim geriye
ne de seçebildim ilerinin yüzünü

hatırladıkça eskidim
unuttukça ağırlaştım

bir mevsim vardı sonra
kaydetmemişti onu hiçbir takvim

kar yağarken içime
kuraklık büyürdü dışımda

yükselirdi güneş
çoğalırdı gölgeler

ölürdü bazı şeyler
büyürdüm
büyürdü bazı şeyler
eksilirdim

eksildiğini anlamaz yalnız insan
kendi enkazını sürükleyen
sessiz bir göçtür ruhu
ardında bıraktıklarının peşinden koşar en çok


kıvrılıyordu zaman
kendi kuyruğunu kemiren bir yılan gibi


saklanır bazen çocukluğum
yarın denilen bilinmeyenin içine
uyuklar ihtiyarlığım
unutulmuş bir yaz öğlesinin tozunda

geçip gitmedi hiçbir yaşım
asılı kaldılar
aynı yaranın farklı derinliklerinde


bir aynanın karşısına geçtiğimde
çoğalıyor ölülerim
bir gözüm ilk kaybının mezarında bekliyor
kül olmuş bir vedanın izlerini karıştırıyor öteki

anlıyorum sonunda
aynı bedene zincirlenmiş
birbirine ulaşamayan ruhların
kara ayiniymiş hayat

ve ölüm

son kapı değil

toprağa saplanmış beyaz mermerdi geçmiş
siyah harflerle kazınmış yokluk
bir adın susuşu
bir devrin kapanışı

belki bütün kilitlerin
aynı anda paslanması

bütün labirentlerin
aynı karanlığa açılması

belki de ilk kez o vakit
birbirinin yüzünü görür yaşlar

ilk kez o vakit
aynı masaya oturur yaralar

ilk kez o vakit
susar saatler

ve
nihayetinde insan

kendi içine mühürlenmiş
otopsisidir
suskun saatlerin.







AY PARÇASI / MEHPARE
11 TEMMUZ 2026 03:15 İSTANBUL