Onu ilk kez eski bir taş evin yıkık avlusunda görmüştü adam
Elinde çürümüş laleler ve şiir tutuyordu
Gözleri
Üzerine yıllarca yağmur yağmış bir vitray cam gibi donuk

Adını sormadı
Tanrının suskunluğuyla duruyordu kadın
Bakışları çivilenmişti adamın ruhuna


İlk gece
Hiçbir şey sormadan soyundu kadın
Teninde mum lekeleri, dizlerinde eski yara izleri
Sessizce süzüldü anakondaların cirit attığı
Soğuk ama sesleri yutan yatağa

Sevişmek değildi bu
Bir ayinin içine düşmekti adam için
Kadın her dokunuşta geçmişini söktü ondan
Elleri dua değil, ateşti
Ve adam
Onun içinde kayboldukça
Kendini gömmeye başladı kızıllıklar içine


Adam ona şiirler getirdi
Her dizesi bir çığlıktı, zincirlerden örülmüş cümleler
Sadece dinledi kadın
Tıpkı bir tabut kapağının sessizce kapanışını dinler gibi

Mermer bir heykel kadar sessizdi

Geceler geçtikçe yıkıldı adam
Daha çok yazdı.
Daha çok içti.
Daha çok sustu


Kadının gözleri hala aynıydı
Dokunulmaz, unutulmuş, kutsal bir küfür gibi


Son gece geldiğinde
Paltosunun cebine kırık bir kalem koydu adam
Bir zamanlar adanmışlıkla yazdığı şiirlerin hatırası
Yaklaştı kadına
“Ben hala seni…”dedi
Sesi titrek, son bir yalvarış gibiydi

Kadın gözlerinin içine baktı
Dudaklarında bir tebessüm
Ne sıcak ne merhametli
Sadece soğuk.
O eski taş evin duvarları gibi soğuk
Ve şöyle dedi
“Ben seni zaten öldürdüm.
Şimdi sadece gömüyorum.”


Dolunay saklanmıştı o gece
Kadın dönüp arkasını yavaşça süzüldü karanlığın içine
Gözlerinde aynı donuk bakış, kirpiklerinde inci taneleri
Yalınayaktı
Her adımında kadının
Adamın kalbinden bir şey daha kırıldı
O kadın, bir şehir gibi terk etti adamı
Sessiz, büyük ve geri dönülmez


Şehrin sokak lambaları birer birer patladı o gece
Gözlerinden içeri karanlık yürüdü adamın
sabaha karşı, o eski taş evin avlusunda
Tek bir şey bulundu
Diz çökmüş bir hayalet elinde kırık bir kalem
Ve göğe yazılmış tek bir dize


“Aşk değil bu,
Ölüsünü taşıyan bir hatıranın son nefesi.”








AY PARÇASI / MEHPARE
İNSAN SOFRASINDA ÇIPLAK RUHLAR KİTABIMDAN 2025