Sensiz yaşamaya alışacağım diyorsam, bu kabullenişten değil…
Bu, içimde yavaş yavaş susmayı öğrenen bir kalbin son çırpınışı.
Çünkü insan alışmaz aslında…
Sadece yokluğunla yaşamayı öğrenir,
her sabah eksik uyanmayı,
her gece içinden bir şey kopmuş gibi susmayı…
Ben de alışacağım belki…
Adını anmadan geçeceğim cümleler kuracağım,
gözlerim dolmadan hatırlamayı öğreneceğim,
ama bil ki bu bir iyileşme değil…
Bu, acının yerini derin bir sessizliğe bırakması.
Sensizliğe alışmak demek,
bir zamanlar seninle dolu olan hayatın
şimdi bomboş odalarında yankılanan hatıralarla yaşamaktır.
Ve ben…
o yankılara sarılıp yaşayacağım artık.



Ama bilmediğin bir şey var…
İnsan en çok alıştığını sandığı yerde kırılır.
Ben sensizliğe alışıyorum derken,
aslında her gün biraz daha eksiliyorum.
Gülüşlerim yarım,
cümlelerim yarıda kalıyor,
çünkü seninle tamamlanan ne varsa
şimdi içimde sustu.
Alışmak dedikleri şey…
geçmek değilmiş meğer,
alışmak; acıyı içe gömüp
kimseye belli etmeden taşımakmış.
Ben artık seni anlatmıyorum kimseye,
ama bu seni unuttuğumdan değil…
Sadece içimde büyüyen o sessizliği
kimse duymasın diye.
Bir gün gerçekten alışacağım belki…
Adını içimden geçirdiğimde bile
canım yanmayacak…
ama işte o gün,
ben ben olmaktan çoktan çıkmış olacağım.
Çünkü bazı insanlar gider…
ve yanında sadece kendini değil,
seni de götürür.
Ben de şimdi…
sensizliğe değil,
sensiz kalan halime alışıyorum.