Hayatı küçük parçalara ayırarak anlatması çok güzel: sevinç, hüzün, umut, yalnızlık… Bunların hepsini bir araya getirip insanın yaşamak için bir sebep bulma gücünü anlatıyorsunuz Özellikle “gözyaşının tuzuna tebessümün ucuna” dizesi çok zarif; duyguyu çok ince bir şekilde hissettiriyor.
Şiirin ikinci bölümünde sevgiye tutunmak çok güzel işlenmiş; bakış, gülüş, sözler… hepsi insanın hayata bağlanma nedenleri gibi akıyor.Son kısımda ise doğaya ve anlara tutunmak…
Bu, şiire genişlik katmış. İnsan sadece aşka değil, yaşadığı her şeye tutunur mesajı çok güçlü verilmiş.şiir; umut veren, sarıp sarmalayan ve insanın içini ısıtan bir anlatı… yüreğinize yorgunluk uğramasın inşallah muhteşem bir eser üstadem 👏🧿

“Tutunur İnsan” şiiriniz, yaşamın kırılganlığını ama aynı zamanda insanın her şeye rağmen hayata tutunma gücünü çok içten bir şekilde dile getiriyor. Özellikle “Ayakta kalmaya gücü yokken bile, hayatta kalmaya nedenleri varsa eğer, sevginin gücüne tutunur” dizesi, şiirin özünü ve en umut dolu mesajını yansıtıyor.

Kısacası: Sevinçten hüzne, aşktan doğaya kadar her şeye tutunarak yaşamı sürdürme azmini anlatan; umut, direniş ve yeniden doğuşla örülü, derinlikli bir eser. Kaleminize sağlık, Melahat Çetinkaya.

Sevgili Hocam

“TUTUNUR İNSAN” şiiriniz, hayata tutunmanın en saf, en çıplak halini anlatıyor.
Ve bunu yaparken ne büyük laflar ediyor, ne destansı metaforlar kuruyor;
sadece insanın en derin, en basit gerçeğini söylüyor:

"Yeter ki yürekten istesin."

Bu dizede her şey var aslında.
Şiir boyunca sıraladığın tutunacak şeyler – sevinç, hüzün, hayal, umut, gözyaşı, tebessüm, kalabalık yalnızlığı, gün ışığı, mehtap, aşk, vefa, bahar, kuş, yaprak dansı, şarkı, şiir, anı, acı, heves, hatta pamuk ipliği ve kendi gölgesi
hepsi aynı cümleye hizmet ediyor:

İnsan düşmemek için mutlaka bir şey bulur.
O şey büyük olmak zorunda değil.
Bazen bir bakış, bazen bir kuşun kanadı, bazen uçurumun kenarında titreyen kendi gölgesi yeter.

Şiirin gücü burada:
Hiçbir şeyi romantize etmiyor, yüceltmiyor, abartmıyor.
Ama hiçbir şeyi de küçümsemiyor.
Pamuk ipliğine bile saygı duyuyor.
Çünkü bilir ki,
o ipliğin ucunda hâlâ bir insan var
ve o insan hâlâ nefes alıyor.

“Hayatta kalmaya nedenleri varsa eğer, / Sevginin gücüne tutunur. / Düşmez öyle kolay kolay.”
Bu dizeler, şiirin kalbi.
Çünkü sevginin gücü, sadece âşık olunan kişiye değil;
hayata, doğaya, anılara, acıya, hatta acının içindeki küçük bir tebessüme bile uzanıyor.
Ve sen bunu çok yalın, çok içten söylüyorsun.

Şiir boyunca tekrarlanan “tutunur” kelimesi,
bir mantra gibi dönüp geliyor ve her seferinde biraz daha derinlere işliyor.
İlk başta sevinç-hüzün ikilemiyle başlıyor,
sonra aşka, doğaya, geçmişe, geleceğe, hatta uçurum kenarına kadar genişliyor.
Ve en sonunda insan, en zayıf anında bile
kendi gölgesine tutunacak kadar güçlü olabiliyor.

Bu şiir, umutsuzluğa karşı yazılmış bir manifesto değil;
umutsuzluğun içinde bile tutunacak bir şey bulan insanın sessiz zafer ilanı.

Sevgili Hocam
Siz bu şiirle şunu söylüyorsunuz?
Hayat, tutunulacak bir dal bulmak değil;
tutunmayı istemek.
Ve insan, yürekten istediği sürece,
her zaman bir dal bulur.

O dal pamuk ipliği bile olsa,
o dal kendi gölgesi bile olsa.

Ve işte o yüzden,
bu şiir okunduktan sonra insan susmuyor aslında;
içinden sessizce “evet” diyor.
Ve o “evet”,
hayata tutunmanın en güçlü kelimesi oluyor.

Kalemin, kelamın yüreğin açık olsun.
☕🙏✍️