Hayat dediğin ne ki,
Dün, bugün ve yarın belki...
Bir tutam sevinç,bir avuç hüzün
Ve çokça hayal,çokça umut
Bir tadımlık mutluluk,
Yaşamak için bir sebep bulur insan.
Gözyaşının tuzuna,tebessümün ucuna
Kalabalıklar içindeki yalnızlığa
İçimizi ısıtan gün ışığına
Geceyi aydınlatan mehtaba
İnsan ruh haline göre,
Bunlardan birine tutunur,
Ve yaşamak için,
Mutlaka bir sebep bulur.
Yeter ki,yürekten istesin.
Bir gün, aşık olur birine,
Onun bakışına, gülüşüne tutunur
Gözlerine,sözlerine,
Hasretine, vuslatına,
Vefasına,sevdasına tutunur.
Ayakta kalmaya gücü yokken bile,
Hayatta kalmaya nedenleri varsa eğer,
Sevginin gücüne tutunur.
Düşmez öyle kolay kolay.
An gelir,
Doğaya,mevsimlere,
Bahara,yaza,kışa,
Dalda göz kırpan kuşa,
Yaprağın rüzgarla dansına
Düne,bugüne,yarına
Geçmişe, geleceğe,
Belkilere,keşkelere
Anılara, acılara,
Şarkılara,şiirlere,
Arzulara heveslere,
Hatta pamuk ipliğine
Uçurumun kenarında bile
Kendi gölgesine tutunur
Yeter ki istesin insan,
Tutunacak bir dal bulur her zaman...

MELAHAT ÇETİNKAYA