Su, yazıyı silen,umudu taşıyan aynadır
Parlayan yakamozlar üzerinde izler bırakır
Rüzgar estikçe sözcükler dağılır
Kalbin derinliklerinde kalan sıcaklık asla kurumaz

Bir damla düşer, halkalar oluşur
Her daire yeni bir başlangıcın habercisidir
Geçmişin ağır taşları dibine çökerken
Yarının hafif tohumları yüzeye çıkar

Suya yazılan umutlar belki okunmaz
Ama akışa karışıp denize ulaşır
O büyük mavilikte yankılanan her ses
Kaybedilenlerin değil, yeniden doğanların sesi olur

Ellerimizle çizdiğimiz o geçici harfler
Aslında zamanın ta kendisine yapılan bir davettir
Silinmekten korkma, çünkü her siliniş
Yeni bir hayat için yarınlara yer açar

Akarsuların şakırtısı, suyun diliyle fısıldar
Ne kadar yazsan da, ne kadar silsende
Umut, en ince çizgide daima saklıdır
Ve biz, o suyun üzerinde yürüyerek
Kendi izimizi değil, kendi ışığımızı buluruz

Güneş batarken suyun yüzeyi altın olur
Yazdığımız her harf bir anlık ateş gibi parlar
Gece çöktüğünde yıldızlar yansıyıp kaybolur
Fakat umut, karanlıkta da parlayan bir fener olur

Bazen fırtına kopar, dalgalar yüksek gelir
Yazdıklarımız silinir, izler kaybolur gider
Ama suyun altında, sessiz ve derin yerde
Umutlar kök salmış, büyümeye devam eder

Bir çocuk suya taş atar, halkalar genişler
Her dalga yeni bir hayal taşır uzaklara
Biz de o dalgaların içinde yüzeriz,
Kaybolmak değil, ulaşmak için yola çıkarız

Suya yazılan umutlar asla boşa gitmez
Akarsuların yolunu takip eder, denize kavuşur
O büyük okyanusta her damla birleşir
Ve dünya, umudun sesini yeniden duyar

Ellerimizle çizdiğimiz o geçici harfler
Zamanın ta kendisine yapılan bir davettir
Silinmekten korkma, çünkü her siliniş
Yeni bir dalga için yer açar

YEŞİLIRMAK