bak bana...
şimdi o deli cesaretimle
yokluğunun bile umut bekçisiyim…

bağdaş kurup oturup sabahlara kadar,
soğuğun yüzünü ellerimle yokluyorum.
uzakların perdesi her aralandığında,
sanki içimde yankılanıyor sesin
işte o zamanlar her nefesimde biraz daha eksiliyorum gibiyim.

sol yanımda tetiklenen o his,
burnumun ucundaki sızıyla vuruluyor sanki.
ne bahar görmüş,
ne gökyüzü bilmiş kuşlar,
çocuk sesiyle ağlıyor gibiler sanki…

daha dün içimdeki o alevler külü dönmüştü
bugünse üşüyen tenime siniyor sanki,
adını bilmediğim kokun.
gözlerimin kuytusu,
derin ve onulmaz bir yorgunluk içinde…

kimse bilmiyor içimde taşıdığım o ağırlığı,
ilaçlar bile geçirmiyor baş ağrılarımı.
sessizce yutuyorum sesimi,
tarayamadığım saçlarım rüzgarla oynaşırken
ben sakladığım nefesleri mi,
dökerek içimi ağlıyorum…

usulca günün ırzına geçerken akşam vakti,
güneş, son gülüşünü bırakırken
göğsümdeki yüzüne,
gözlerim sessizce dalıp gidiyor sessizliğime doğru
ben sana ölüyorum derken bile
o sessiz yangınlarda yanıyordum
yanıyordum sevgili…
*
Mehmet Demir um
21325