o zamanların nabzında atan bir aşk,
yıldızlarda bile göz kırparken sessiz çığlıkların
gözlerin su gibi akıyordu yusuf’a doğru,
o aşkın ateşi suya düşer, yine de yanar.

söylesene züleyha sen hangi rüyanın içinde saklandın
hangi kutlu duanın kıyısında mühürlendi adın?
günah dediler sana, unut dediler aşkı,
oysa bilemediler onlar,
o kaderi kim yazdı baştan?

gecenin o en koyu anında
çöktü mü dizlerin?
kuyulara düşen o güzelliğin
sabır olup uzandı mı yusuf’a doğru,

dokunma dedi o rüzgarlar bile,
ama sen, sen dokundun
o en yakıcı duaya.
kime anlatılır ki o kalbin yangını?
hangi su söndürür o ateşi,
hangi bulut taşır bu ateşe çare fırtınayı?

sen ey yusuf,
gözlerin adeta zamansız gelen bir bahar,
peygamber sabrıyla durdun olanların karşısında,
aşk, suskunluktan büyük değil miydi?

bırak saçlarını rüzgara doğru züleyha
akan gözyaşlarınla sil kader diye anlatılanları.
çünkü aşk bazen affın kendisidir,
bazen de en ağır imtihanı...

ve bil ki,
senin sevdan
bir masal değil, bir dua gibi yankılanır.
yıldızlar şahittir bütün yaşananlara
artık zaman mühürdür her şeyin,
aşk ise ebediyete yazılmış bir isimdir,
züleyha
*
Mehmet Demir
20325