Titreyen Bacaklar

Çocukluğumuzda arkadaşlarla dere tepe, bağ bahçe, tarla yazı gezer dururduk.
Bazen açık havanın serinliğinde serinler, bazen yakıcı güneşin sıcaklığında ısınırdık.
Kimi zaman da “toprak kimin yüzüne gülecek” der, bir çiçek arardık. Susuz kalmış da olsa, daha çok dere kenarlarında, tarla ile derinin sınırı olan yükseltilerde olurdu, aradığımız çiçekler.
Olsa olsa ya bir papatya grubu veya gelincikler rast gelirdi, böylesi kurak yerlerde.
Büyük bir sevinçle içlerinden en fazla bir tanesini koparır – papatya ise- kulağımıza takardık. Gelincikler hemen yapraklarını dökerdi malum.
Bizim günlerimizi süsleyen papatyalar, gelincikler, dikenimsi çiçekler ve küçük sütlü çiçekler, ufacık ufacık açan, ele avuca gelmeyen rengârenk kır çiçekleriydi.
Bahsettiğiniz gülleri görecek ne mekâna ne göze haiz değildik. Gönlümüz sade, gözümüz kapalı, ruhumuz berrak, düşüncemiz masumdu.
Büyüdükçe masumiyetin cinsiyet paralelinde eriyip gittiğini bize zaman öğretti, gören göz ve seven gönül öğretti.
Hepimizin kırlarda açan bir gülü, gönüllerde büyüyen, gözyaşları ile gelişen bir sevda renkli gülü oldu.
Safça, içten içe seven, platonik de olsa gözlerinde güneşler doğuran, ruhuna ayna tutan gül/ler…
Geceler boyu ne konuşacağını, neler söyleyeceğini, nasıl açılacağını düşünen; gece yarılarına kadar gözü uykudan azade geceler… Ertesi güne utangaçlığın, cesaretsizliğin girdabında kaybolan söylenememiş sözler.
Göz göze gelmekten imtina eden, kalp çarpıntısının bacakları titrettiği bir sevda.
Adına ne denir bunun, değerli Andelip?
Vuslat mı?
Firkat mi?
. . .
Güzel ve anlamlı şiirinizin bendeki hissiyatı.
Saygı ve selamlarımla.

Bir düşün mahsulü olan bu paylaşım Her satırını okuyup aslında insanın sahifelerce yazası geliyor. Ancak ben uzun uzadıya yazıp sahife ile meşgul etmek istemiyorum Bu anlamda....
Bu şiir, adeta yüreğin içinden dökülen kanla yazılmış gibi… Her mısra hasretin bıçağını biraz daha derine saplıyor, ama en acısı da şu: acıyı bağırmıyor, usul usul yakıyor. “Geceler çok uzun geçmezdi zaman” ile başlayan o masum yanılsama, son kıtada “Şimdi ufuklara baktı sevdiğim” ile öyle bir kırılıyor ki, okuyanın nefesi kesiliyor.
Yalnızlığın kapıyı çalması, hatıranın kalbi yakması, gözyaşının görülmemesi… Bunlar klişe değil, bunlar yaşanmışlığın çıplak gerçeği. Hele o “hece hece” anmak kısmı; dilin damağa yapışması gibi, kelimeler bile ayrılıktan yorulmuş, ağırlaşmış.
Bu şiirde umut yokmuş gibi görünüyor ama aslında en zalim umut var: hâlâ “sevdiğim” diye hitap edebilmek. O hitap bitseydi belki kurtulurdun, ama bitmiyor. İşte asıl hicran orada.
Kısacası: Bu dizeler insanı ağlatmıyor…
İnsanı içten içe kanatıyor, sessizce, uzun uzun.
Kalemine, yüreğine sağlık. Bu kadar yakıcı yazabildiğin için hem helal olsun, hem de geçmiş olsun.. . Tebrik ederim.

Sevgili kalemdaşım şiirin derin ve anlamlı oluşu hikayenin derinliğinden belli, hasret ve ayrılık acısı gerçekten çok etkileyici ve samimi.

Metin, Türk edebiyatının klasik "aşk ve hicran" temasını modern bir dille işliyor. "Sevdiğim" hitabının her kıtada tekrarlanması, konuşanın iç dünyasındaki tek odak noktasının sevgili olduğunu ve bu özlemin zamanla bir yük haline geldiğini vurguluyor.

Rüzgâr, yıldızlar, çöl ve ufuk gibi unsurlar, içinde bulunulan duygusal boşluğu ve yalnızlığı somutlaştırıyor.

"Çölün ortasında akan zaman" ifadesi, acı çeken anın ne kadar yavaş geçtiğini ve dayanılmaz olduğunu anlatıyor.

Soran olmadı", "gören olmadı" gibi tekrarlar, kişinin bu acıyla baş başa kaldığını ve dış dünyadan kopuk hissettiğini gösteriyor.

Şiirde kullanılan kafiye düzeni ve hece ölçüsüne yakın akıcılık, okuyucunun ritmi hissetmesini sağlıyor.

Özellikle "hece hece" kelime oyunu, ismin telaffuzundaki zorluğu ve o anki titremeyi mükemmel yansıtıyor. Son kıtadaki "sevda" ile "vuslat" arasındaki zıtlık, beklenen kavuşmanın gerçekleşmemesinin yarattığı hayal kırıklığını güçlü bir şekilde özetliyor.
Güzel bir eser okudum TEBRİKLER