Ya Rab; şu ufuklar mıydı; O tecelligâhın?
Şu çöl müydü; hakîkat-ı nur olan dergâhın?

Şu semt-i hâzin altında yükselen bir nidâ,
Sahrâya mı; indi. Cebrâîl gibi bir sadâ?

Şu Kevn-ü mekân, susuz vâdîde mi; var oldu?
Nur-u Ahmedî, şu dağdan mı; fışkırıp doldu?

Henüz yazmazken, levh-i ezel, hikmetle yâdı,
Şu göklerde miydi; Yâ Râb, vahyin ilk feryâdı?

Serâbât içinde miydi; Kevseri ananlar?
Şu tufanlar mıydı; Nuh’a selâmet sunanlar?

Bu yangınlar mıydı; İbrâhîm’in her niyâzı?
Şu bıçak mıydı; İlahi İsmâil’e nâzı?

Henüz secde nedir bilmiyorken hiç bir insan,
Şu ezanlar mıydı; Gök kubbede yankılanan!

Hirâ mıydı; Ya-Rab, Nebi’nin ilk seccadesi?
Şu dağ mıydı; Muhammed’le nurun ilk müjdesi?

Ne hikmettir, sahrâsı gül gibiydi nimetin;
Bu hüzün değil miydi; Yâ Râb; inen rahmetin?

Kün emriyle doğan nurun muydu; şimdi fecir?
Arşa yükselen duâ mıydı; Kalpdeki ecir?

Bu toprak değil miydi; Peygamberin ilk yurdu?
Her gecesi bir rahmet, her gündüzü bir nurdu.

Ya-Rab, O nura döndür şu karanlık yüzleri,
Duysun bütün alem o lal-ü güher sözleri.

...andelip...